جلالى ( 1307 )
دكتر عبد الحسين جلاليان ، كه در شعر جلالى تخلص مىكند ، در سال 1307 هجرى شمسى در يزد و در محلهء تل ديده به جهان گشود . پدرش استاد محمد مهرجردى از معماران خوشنام و معروف آن شهر بود .
جلاليان تحصيلات ابتدايى و دورهء متوسطه را تا هيجدهسالگى در زادگاه خود به پايان رسانيد و براى ادامهء تحصيل در سال 1326 به تهران عزيمت كرد و در رشتهء داروسازى و ازآنپس دورهء آزمايشگاه تشخيص طبى به تحصيل پرداخت و به اخذ دكترى در دو رشته توفيق يافت ، سپس به استخدام وزارت بهدارى درآمد و مدت بيست و شش را در يزد به امور آزمايشگاهى اشتغال داشت و در سال 1356 بازنشسته گرديد ، آنگاه به شغل آزاد آزمايشگاهى در همان شهر به خدمت مشغول شد .
جلاليان مىگويد : « گرايش من به شعر و ادبيات فارسى به سبب كوششهاى بىدريغى بود كه معلم و مربىام حسين آموزگار ، دربارهء من معمول مىداشت ، چنان كه در دورهء دبيرستان زبانم به كلام منظوم باز شد و ازآنپس به سرودن شعر پرداختم . »
جلاليان معتقد است پس از سالها طبعآزمايى بدين نتيجه رسيدم كه شاعر امروز مىتواند با حفظ اوزان شعر فارسى ، مفاهيم مختلف نو را در قالب شعر كهن درآورد و نيازى به شكستن اوزان و حذف قوافى نيست و در اين شعر آزاد " اى آدمها " ى نيما را به صورت دوبيتى درآورده و هيچگونه اشكالى در مفهوم آن به وجود نيامده است .
جلاليان در انواع شعر طبعآزمايى كرده و از عهده آن به خوبى برآمده است ، بخصوص در طنز و لطيفهسرايى نيز مهارت دارد و در سال 1366 مجموعهء اشعارش به نام " پلههاى سنگى " شامل غزليات و مثنويات و قطعات و اخوانيات و اشعار مذهبى و برگردان اشعار