[ ج ]
جاويد ( 1307 )
پرويز خديوى ، كه تخلص جاويد را در شعر برگزيد ، در سال 1307 هجرى شمسى در كرمانشاه قدم به عرصهء هستى نهاد . پدرش غلامعلى خديوى ، از مالكين متوسط الحال آن ديار بود و به جمعآورى كتاب و مطالعه آن دلبستگى داشت .
خديوى تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاه خود به پاى برد ، آنگاه در رشتهء قضايى در دانشكدهء حقوق تهران به تحصيل پرداخت و در سال 1334 فارغ التحصيل گرديد و به دريافت ليسانس توفيق يافت و از سال 1336 به استخدام وزارت دادگسترى درآمد و به شهرهاى زنجان و قصر شيرين مأموريت يافت و از سال 1339 به شهر خود منتقل گرديد و تاكنون به انجاموظيفه قضايى اشتغال دارد .
جاويد از پانزدهسالگى به سرودن شعر پرداخت و از كتابخانهاى كه پدرش براى او بهجا نهاده بود ، بهرهمند گرديد و به مطالعهء دواوين شعر و ادب فارسى همت گماشت . مرور آثار بزرگان شعر ، قريحهء شاعرى او را تقويت كرد و شعرش مايه گرفت .
جاويد در ميان اساتيد شعر فارسى باستان به اشعار سعدى دلبستگى خاصى يافت و در معاصران به شعر شهريار علاقهمند گرديد و تا مدتها از شعر او متأثر بود .
جاويد در سرودن انواع شعر مهارت دارد ، اما به غزلسرايى طبعش بيشتر مايل است و در سرايش رباعى و مثنوى تفنن مىكند و اشعارش از پختگى و لطف و سلامت و روانى بهرهمند مىباشد .
مبند پنجره را
چه پيك عاطفتى در نواى اين ساز است ؟ * كه جام سبز نگاهت لبالب از راز است