[ ث ]
ثابت ( 1322 - 1258 )
على عبد الرّسولى ، فرزند آخوند ملا عبد الرّسول مازندرانى ، كه در شعر ثابت تخلص مىكرد ، در سال 1258 هجرى شمسى در تهران از مادر زاد . علوم مقدماتى را از افاضل عصر و پدر خود فراگرفت و فلسفه را از محضر ميرزا ابو الحسن جلوه آموخت و در فنون ادب از اديب پيشاورى بهرهمند گرديد و در مدت زندگى همواره به مطالعه و تصحيح دواوين شعر و تنقيح كتب متقدمين اشتغال داشت . در سال 1314 شمسى رسالهاى در باب عرفان و تصوّف نوشت و از دانشگاه تهران به اخذ دكترى و مقام استادى نايل آمد .
عبد الرّسولى گذشته از مقام علمى و ادبى خطوط نسخ و ثلث و شكسته را خوش مىنوشت و در عصر خود از اساتيد خط به شمار مىرفت .
عبد الرّسولى بسيارى از متون قديمه و دواوين شعراى متقدم را تصحيح كرد و به چاپ رسانيد ، از آن جمله است : ديوان فرخى سيستانى ، ديوان خاقانى ، ديوان منوچهرى ، ديوان عنصرى ، ديوان سروش اصفهانى ، ديوان ميرزا ابو الحسن جلوه ، ديوان محمود خان صبا ملكالشعراء .
سرانجام در شب جمعه چهاردهم مردادماه 1322 در اصفهان بدرود حيات گفت و در تخت فولاد همان شهر به خاك رفت . از نظم اوست :
داروى دل
تا در طلب كوى تو بستيم ميان را * داديم ز كف شادى دل راحت جان را
از ديدن دلدار اگر ديده ببنديم * پس فايده خود چيست دو چشم نگران را
بىروى تو در دوزخم اى حور بهشتى * با داغ فراقت چه كنم باغ جنان را