تنها ( 1304 )
غلامحسين مولوى ، فرزند مرحوم فضل اللّه ( قوام الوزاره ) در سال 1304 هجرى شمسى در يكى از خانوادههاى اشرافى تبريز چشم به جهان گشود ، در كودكى به اتفاق خانوادهاش به تهران مهاجرت كرد و در اين شهر مقيم گرديد .
مولوى تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در تهران به پاى برد ، ازآنپس به دانشسراى عالى راه يافت و در رشتهء تاريخ و جغرافيا به تحصيل پرداخت و به اخذ ليسانس توفيق يافت ، آنگاه به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و به سمت دبيرى مأمور تدريس در دبيرستانها گرديد و پس از سى سال خدمت سرانجام بازنشسته شد .
مولوى كه در شعر تنها تخلص مىكند ، فنون شعر فارسى و رموز آن را از استادانى چون محمد على ناصح و سيد خليل خطيب ( رهبر ) و محمد على نجاتى فراگرفت و به تدريج شعرش شكوفايى يافت .
مولوى از شاعران توانا و خوشقريحتى است كه به روانى و سادگى شعر مىسرايد و شعرش از تكلف به دور ؛ چونان كه سخن مىگويد . وى از اعضاى ثابت انجمن ادبى ايران است .
مولوى در ميان شعراى معاصر نسبت به ابو تراب جلى علاقه دارد و آثارش را مىپسندد و موقعيت خود را در شعر مرهون راهنماييهاى او مىداند و آثار و تأليفاتى نيز دارد . نمونههاى زير از نظم اوست :
آزادگان
آزادگان به راه وفا ترك جان كنند * ما نيز آن كنيم كه آزادگان كنند