تقوى ( 1326 - 1250 )
حاج سيد نصر اللّه تقوى ، فرزند سيد محمد رضا ، از سلسلهء سادات اخوى و از مشاهير آن سلسله بود و در سال 1288 هجرى قمرى در تهران چشم به جهان گشود .
وى علوم نقليه را نزد حاج ميرزا حسن آشتيانى ، و علوم عقليه را از محضر ميرزا ابو الحسن جلوه فراگرفت ، آنگاه براى تكميل تحصيلات به بين النّهرين شتافت و از محضر افاضل و علماى نجف اشرف كسب فيض كرد و سفرى نيز به اروپا رفت .
حاج سيد نصر اللّه تقوى در اوان مشروطيت به نمايندگى مجلس شوراى ملى انتخاب گرديد و هنگامى كه وزارت عدليه ( دادگسترى ) تشكيل شد ، به مستشارى و مدّعى العمومى ديوان عالى تميز منصوب و تا رياست ديوان عالى تميز پيش رفت .
حاج سيد نصر اللّه تقوى ، علاوه بر تصدّى مقام ادارى ، در دانشكدهء حقوق و دانشكدهء معقول و منقول به تدريس اشتغال داشت و چندى نيز رياست آن دانشكده را عهدهدار بود .
تقوى از شخصيتهاى علمى و برجسته كشور ، و از شعراى توانا و نامور بود و در نظم شعر به شيوهء اساتيد باستان ، بخصوص قصيدهسرايى ، تبحّر داشت . از آثار او كتاب هنجار گفتار در معانى و بيان و بديع است و ديوان ناصرخسرو را نيز تصحيح كرد . سرانجام در سال 1326 هجرى شمسى در نودسالگى بدرود حيات گفت .
چكامه
يك شب دلا به گلشن جان بگذر * وز شاخ فضل نوبر دانش بر
زان پيشتر كه پژمرد اين گلشن * برگير و زين نهال هنر نو بر
پيش آ كه ما و تو چون شكر در شير * باهم خوشيم و ساخته و درخور