همه دارن غم و يك بىغمى نى * همه ماتمزده ، بىماتمى نى
همه چشمون ، چو ابر نوبهارى * گهربارند و چشم بىنمى نى
* * * بيا جونم ، بيا ، تا همقسم شيم * رها از بند و بيداد و ستم شيم
بيا تا مرد و مردونه بجنگيم * چه پروا ، گر سر رارون علم شيم
* * * همه از يك پدر ، يك مادرستيم * همه باهم ، برادر ، خواهرستيم
يكى با صد قبا خوابيده در قصر * گروهى لخت در پشت درستيم
* * * من آن باغم كه گلهايم دوبيتيست * من آن نايم كه آوايم دوبيتيست
چه در فصل بهاران و چه پاييز * گل امروز و فردايم دوبيتيست
* * * نشستم بامدادان طرف جويى * گل شعرم شكوفا شد ز بويى
نوشتم با سرانگشت بر خاك * حديث عشق و داغ آرزويى
* * * نه من بتسازم و نى بتپرستم * كه من جاروكش ميخانه هستم
قسم بر خون پاك دختر تاك * كه ناپاكى نمىآيد ز دستم
* * * من آن دريا دلِ دريانوردم * ز طوفانى ز دريا برنگردم
دل من كشتى است و ناخدا ، جان * كه با هر جزر و مدّى درنوردم
* * * گل خودرو ، گلى خوشآبورنگه * به چشم گلشناس من قشنگه
چه دريابد ز گل پروانه « تركى » * كه پاى بلبل انديشه لنگه
* * * هنوزم ساز دل آواز دارد * هنوزم نغمهاى اين ساز دارد
هنوزم بوستان طبع « تركى » * نشان از نرگس شيراز دارد
* * *