هست و هم بار سنگين معناى فشردهاى بر گرده مىكشد . »
على تركى در ميان مردم شيراز از محبوبيت خاصى برخوردار است ، روح باصفا و آزاده و خالى از تكلف او مردم را بهسوى خود جذب كرده است . از وى تاكنون چند مجموعهء دوبيتى طبع و نشر شده كه همگى با دل ختم مىشود : كاروان دل ، همرهان دل ، همنواى دل ، ارمغان دل ، همزبان دل ، سرودههاى دل .
دوبيتىها
اسيرى همچو مو در اين قفس نى * كشم فرياد و كس فريادرس نى
چنان در خويشتن زندونىام مو * كه يكذرّه مجال پيش و پس نى
* *
شبستون دل مو پرچراغه * كه روشن از شرار و سوز داغه
نمازى در چنين مسجد نخونيد * كه خشتش درد سنگين فراغه
* *
به هرجا پا گذارم ناله خيزه * صداى كشتهء صدساله خيزه
دلم پاشيده خون در كوه و صحرا * تو پندارى گل آلاله خيزه
* *
مرا ارث پدر داس و درو بُو * كه آن هم از پى نونى گرو بُو
بسوزه جان و خانسار « تركى » * كه زارع ثروتش ، بيل و كُرو بُو
* *
بيابون است و را هم ، پر ز سنگه * به چشمم ريگ و سنگونش پلنگه
شدم حيرون به كار خود ، ندونم * كه با مو تا به كى گردون به جنگه
* *
بيا باهم نهال غم بكاريم * چه خوش باشه اگر باهم بكاريم
به بستون دل غمپرور خود * به آه خشك و چشم نم بكاريم
* *
دهون ، ويرون و شهر از ده ، بتر بو * اساس عيشم از خون جگر بو
رها ديدم ز دوش گاو دهقان * طناب و خويش ، دهقان بىخبر بو
* * *