تركى ( 1305 )
على تركى ، شاعر آزادهء روستايىمنش ، در سال 1305 هجرى شمسى در مشهد مرغاب قدم به عالم هستى نهاد ، پدرش حسن ابرقويى در مشهد مرغاب به كار چوپانى اشتغال داشت و محصول يكعمر زحمتش يك رأس گاو و يك رأس الاغ بود كه آن را هم كدخداى ده برد .
على تركى كودكى بيش نبود كه پدرش بدرود حيات گفت و كدخداى ده ماتركش را به غارت برد و خانوادهاش را از ده بيرون كرد و ناگزير به اتفاق مادر و خواهرش به روستاى " ده بزرگى " كوچ كرد و در آغاز به چوپانى پرداخت و پس از سالى چند به خدمت ارتش درآمد و سالها با عسرت و سختى زندگى كرد و سرانجام پس از بيست سال خدمت بازنشسته گرديد .
تركى اكنون در شيراز سكونت دارد و با اينكه سالهاست شهرنشين شده ، اما زندگى ساده و بىآلايش روستايى و دوران چوپانى را از ياد نبرده ، هنوز كلاهش نمدى و زيراندازش از نمد و پوست گوسفند است و روزگار را با پرورش گل و گياه مىگذراند .
على تركى شاعرى شوريدهحال و عاشق بيابان و دشت و سبزهزار است ، صدايى گرم و دلنشين دارد و از ميان انواع شعر فقط دوبيتى مىسرايد و با نواى دلنوازش ترانههاى شورانگيز خود را زمزمه مىكند و به قول پرويز خائفى شاعر و محقق شيرازى : « براى شاعر پاكباز و آزاده على تركى ، كه پس از باباطاهر و فايز ، صفاى دوبيتى را در كلام استوار او يافتهام . » و همچنين شاعر توانا و نامور ديگر شيرازى منصور اوجى دربارهاش چنين مىگويد : « تركى عزيز پارهاى بر اين عقيدهاند كه شعر ، پيش از آنكه معنى داشته باشد ، بايد باشد . همينجا بگذار بگويم كه ترانههاى تو مجموع اين دو است ، يعنى هم شعر