تابش ( 1298 )
سيد فضل اللّه تابش ، در سال 1298 هجرى شمسى در قم از مادر زاد . پدرش ، مرحوم حاج سيد على معروف به بلورفروش ، از سلسلهء سادات حسينى و از بازرگانان مشهور و خوشنام و مورد توجه مردم و روحانيت بود .
تابش تحصيلات ابتدايى را در زادگاه خود به پاى برد و دورهء متوسطه را در تهران و قسمتى را حين خدمت وظيفه به انجام رسانيد .
پس از طى مراحل تحصيلى به كار تجارت پرداخت و چون در امور اقتصادى و بازرگانى بصيرت داشت و هم اهلقلم بود ، نتيجهء مطالعات خود را به صورت سلسله مقالاتى در روزنامهء اطلاعات تحت عنوان بحران اقتصادى منتشر ساخت . اين سلسله مقالات چون مستند بود ، مورد توجه محافل اقتصادى قرار گرفت .
تابش از سال 1313 در حالى كه نوجوانى بيش نبود ، ذوق شعر در او پديدار گشت و با شور و شوقى زايدالوصف به مطالعهء دواوين شعرا ، بخصوص ديوان حافظ پرداخت و خود مىگويد اولين شعرى كه سرودم اين غزل بود :
اى دل زمانه با من اگر مهربان نبود * شادم از آنكه يك دل از او شادمان نبود
هر تير كز كمان قضا و قدر گذشت * او را هدف بجز دل افتادگان نبود
تابش در سال 1316 به اتفاق تنى چند از سرايندگان جوان به فكر تأسيس انجمن ادبى قم به رياست شادروان استاد محمود تندرى ( صمصام ) متخلص به شيوا ، كه مردى اديب و شاعرى توانا بود ، همت گماشت .
تابش در سرودن انواع شعر طبعآزمايى كرده ، اما طبعش بيشتر مايل به سرودن غزل است و غزل را هم خوب مىسرايد و چون در شعر دقت و وسواس بسيار دارد ، بنابراين كم