پير ( 1319 )
حاج محمد تقى پيركارى ( پيرزاده ) ، متخلص به پير ، فرزند مرشد رضا ، در سال 1319 هجرى شمسى در شهر رشت قدم به عرصهء وجود نهاد . وى در دودمانى پرورش يافت كه همه از صوفيان و سالكان طريقت بودهاند . او نوادهء مظفر عليشاه كرمانى صاحب كتاب " كبريت احمر " عارف قرن سيزدهم هجرى و معاصر ناصر الدّين شاه است كه در كرمانشاه به شهادت رسيد و قبر او در دروازهء آن شهر و به نام مقبرهء سيد معروف مىباشد .
نياى پدرى او كربلايى كاسآقا معروف به خوشحال عليشاه سالها در محلهء پيراسراى رشت به ارشاد خلق پرداخت و در يكى از سفرهايى كه به عتبات عاليات كرد با دختر سيد محسن شوشترى نايب التولية مرقد مطهر حضرت على ( ع ) به نام سيده آمنه ازدواج كرد و از اين زن نيز كراماتى نقل مىكنند . بارى ثمرهء اين ازدواج سه فرزند ذكور به نامهاى درويش كربلايى غلامحسين و مرشد احمد و مرشد رضا كه جملگى از حافظان سنگر تصوف و عرفان گيلان بودهاند .
حاج محمد تقى پيركارى ، تحصيلات خود را در رشت و صومعهسرا فراگرفت ، شانزدهساله بود كه پدرش را از دست داد و خود قدم در راه پدر نهاد و به سير و سلوك پرداخت و با ارثيهاى گرانبها از عرفان و اندوختهاى فراوان از دانش معنوى خود ، چراغ هدايت سالكان اين راه شد .
پيركارى از سال 1343 زبان به شعر گشود و شاعر بلندآوازهء ديار خود گرديد .
فريدون نوزاد شاعر ارجمند و محقق گيلانى دربارهء شعر او مىگويد : « اشعارش زمزمهء آتش است ، مىسوزاند ، شعله مىدهد و در ميان اين سوختن ، درد انسان را سبك مىكند ، پروبال پرواز مىدهد ، با نوعى نشئهء لذت ، جان و هستى را پر مىكند ، شعر از همهء وجودش