پور ( 1347 - 1264 )
ابراهيم پورداود ، متخلص به پور ، در سال 1303 هجرى قمرى در رشت چشم به جهان گشود . پدرش حاج داود از بازرگانان معروف رشت بود .
پورداود علوم مقدماتى را در زادگاهش فراگرفت ، آنگاه به تهران عزيمت كرد و به تحصيل طب قديم پرداخت و از محضر محمد حسين خان سلطان الفلاسفة استفادت كرد و در سال 1326 قمرى به بيروت رهسپار گرديد و مدتى در آنجا به تحصيل اشتغال داشت و ازآنپس به پاريس رفت و در رشتهء حقوق به تحصيل ادامه داد .
پورداود در اوان پيدايش جنگ بينالملل اول به برلين رفت و در سال 1324 قمرى به ايران مراجعت كرد و پس از يك سال و نيم توقف ، به هندوستان عزيمت نمود و از آنجا بار ديگر به برلين رفت . در سال 1311 شمسى به درخواست تاگور از دولت ايران ، پورداود براى تدريس ادبيات فارسى ايران در دانشكدهء كلكته نامزد شد و مدت يك سال به آموزش در آن دانشگاه پرداخت و از آنجا به اروپا شتافت و در سال 1316 شمسى به ايران بازگشت و به سمت استادى دانشگاه منصوب شد و در دو دانشكدهء ادبيات و حقوق به تدريس زبان اوستا و تاريخ حقوق ايران باستان پرداخت .
پورداود در سال 1324 شمسى انجمن ايرانشناسى را تأسيس كرد و مدت دو سالى نيز دوام داشت و خدمات شايانى انجام داد و در همان سال ، دانشگاه مجلس جشنى به مناسبت شصتمين سال تولد او برپا كرد و از خدمات علمى و ادبى او قدرشناسى نمود و كتابى نيز به نام يادنامهء پورداود انتشار داد .
پورداود در آغاز شاعرى لسان تخلص كرد ، ازآنپس گل و سپس پور را برگزيد . آثار و تأليفات چاپشدهء او بدين شرح است : 1 - گاتها ( دو جلد ) ، 2 - يشتها ( دو جلد ) ،