پناهى ( 1313 )
سيد محمد احمد پناهى ، فرزند سيد على اكبر ، كه با نام پناهى سمنانى شهرت يافته است ، در نوزدهم مهر ماه سال 1313 در سمنان قدم به عرصهء هستى نهاد .
تحصيلات ابتدايى و بخشى از متوسطه را در همان شهر گذرانيد ، آنگاه راهى تهران شد و تحصيلات خود را دنبال كرد و تا اخذ ليسانس در رشتهء تاريخ پيش رفت ، ازآنپس به استخدام دولت درآمد و سرانجام در سال 1358 بازنشسته گرديد و اوقاتش بيشتر به مطالعه و تحقيق مىگذرد .
پناهى از هفدهسالگى به سرودن شعر پرداخت و اشعارش همواره در مطبوعات چاپ مىشد و در سرودن شعر بيشتر به جنبههاى اجتماعى آن توجه داشت ، اما از مضامين عاشقانه و موضوعات فلسفى در شعر غافل نماند ، شعرش جامعيت يافت و هم در قالبهاى عروضى و هم از شيوهء نيمايى هر دو پيروى كرد و آثارى خوب عرضه نمود .
پناهى از سال 1330 شمسى آثار منظوم خود را با نامهاى " م . ا . پناه " و " سنگر " و در دو دههء اخير " پناهى سمنانى " منتشر ساخته است و در قالبهاى طنز و مضامين انتقادى با اسامى مستعار : بچه سمنان ، رامين ، كوچولو ، و محمد آقا ، در جرايد و مجلات به چاپ رسانده است و در ضمن در زمينهء شعر و پژوهشهاى ادبى و تاريخى و فولكلور تاكنون توفيق چاپ آثار زير را يافته است : از دى كه گذشت ( مجموعه شعر ) ، منظومه شاعر و پرى ( مثنوى بلندى است براساس قصهاى جذاب از كاتول مندس ، شاعر آرمانگراى فرانسوى ) ، ترانههاى ملى ايران ، فرهنگ سمنانى ( شرح حال و آثار شاعران در گويش سمنانى ) ، شعر و كار در ادب فارسى ، كتاب ظفرنامه ( تأليف نظام الدّين شامى را تصحيح و با مقدمه و فهرست اعلام چاپ نمود ) ، خواندنيهاى تاريخى ( شامل شش مجلد كه از شش