بيضايى ( 1312 - 1260 )
على محمد اديب بيضائى ، متخلص به بيضائى ، فرزند محمد رضا ، در سال 1299 هجرى قمرى در آران از توابع كاشان ، چشم به دنيا گشود و علوم قديمه را در همان شهر فرا گرفت .
در اوان پيدايش مشروطيت ، در نتيجهء تحريكات اهالى قريهء مزبور و هم دسيسهء متنفذين محلى ، ناگزير از آن قريه با خانوادهء خود به كاشان كوچيد و در آنجا رحل اقامت افكند . چندى در ادارهء دادگسترى ( عدليه ) و پس از آن در ادارهء دارايى ( ماليه ) همان شهر به خدمت مشغول گرديد .
بيضائى با همهء مايهء ادبى كه داشت به سختى روزگار گذرانيد و زندگى را با فقر و تنگدستى به سر برد ، زيرا از اداره دارايى نيز اخراج شده بود و چندى در تهران زيست و سرگردان بود . ناگزير به كاشان بازگشت و همچنان با فقر و ناتوانى به سر برد و در سال 1352 هجرى قمرى بدرود حيات گفت .
كليات اشعار بيضائى متجاوز از بيست هزار بيت است و در نظم انواع شعر توانا بود و قسمتى از اشعارش به همت فرزند دانشمندش پرتو بيضائى به چاپ رسيد . از نظم اوست :
خطاب به كاشانيان
كاشانيان اگر گل انصاف بو كنند * كمتر زوال هموطنان آرزو كنند
از دشمنى چه فايده بردند كاينچنين * با دوستان تلافى سنگ و سبو كنند
يك شهر سرفراز به تاريخ را چرا * اينسان به منجلاب مذلّت فرو كنند