بهار ( 1265 - 1215 )
ميرزا نصر اللّه شيروانى ، متخلص به بهار ، از بزرگزادگان شيروان قفقاز بود و دودمانش از نجباى آن سامان بودهاند .
بهار در سال 1252 هجرى قمرى در شيروان قدم به عرصهء هستى نهاد و در جوانى به عزم سياحت از وطن مألوف براى فراگرفتن دانش و كسب علم و معرفت عازم هندوستان گرديد و با دانشمندان و ارباب فضل آن كشور آشنا شد و از محضرشان كسب دانش كرد و چندى در آنجا بزيست .
بهار شيروانى ازآنپس به ايران آمد و خدمت بسيارى از دانشمندان و بزرگان رسيد و از هر گوشه توشهاى و از هر خرمنى خوشهاى برگرفت و صاحب دانش و بينش گرديد . در اصفهان غلامحسين ميرزا صدر الشعراء را ديدار كرد و تا در آن شهر بود انيس و جليس يكديگر بودند . آنگاه با صدر الشعراء به تبريز رهسپار گرديد و چندى با اديب ناصر ديلمى روزگار گذرانيد و در سال 1275 قمرى به همراهى اديب ناصر به تهران عزيمت كرد و از آنجا به خراسان شتافت و در خانهء صبورى ملكالشعراى آستان قدس رضوى مسكن گزيد و پس از چندى توقف ، بار ديگر به تبريز كوچيد و منشى كنسولگرى فرانسه شد و كتابى نيز در لغت فارسى به فرانسه در دو جلد تأليف كرد و كنسول ، آن را از وى خريد و با خود به فرانسه برد و گويا آن را به نام خود به چاپ رسانيد و در اواخر عمر قصيدهاى بدين مطلع ساخت و براى صدر الشعراء فرستاد :
پنجاه و دو سال زحمتم داد * پنجاه و دو سال زندگانى
بارى ، بهار در سال 1304 قمرى در تبريز بدرود زندگانى گفت . اشعار زير نمونههايى از نظم اوست :