بوسار ( 1307 )
على اكبر مراديان گروسى ، متخلص به بوسار ، فرزند عزيز ، در هفدهم آذرماه 1307 هجرى شمسى در شهر رشت قدم به عرصهء حيات گذاشت .
مراديان تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاه خود به انجام رسانيد ، آنگاه در رشتهء بازرگانى به تحصيل ادامه داد و به دريافت ليسانس توفيق يافت . ازآنپس به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد و به تدريس در دبيرستانهاى شهرهاى نوشهر و تنكابن و تالش و فومن و رشت اشتغال ورزيد و پس از سالها خدمات فرهنگى و آموزشى سرانجام بازنشسته گرديد .
مراديان از شعراى نامور و توانا و از نويسندگان محقق گيلانى است كه مقالات تحقيقىاش در مورد گيلانشناسى و زبان و ادبيات گيلكى در نشريههاى كاج و نقش قلم شهرستان رشت به چاپ رسيده است و با اينكه شاعرى غزلسراست و غزل را هم خوب مىسرايد در عين حال شكستهنفسى كرده و از دادن آثارش امتناع مىنمود . سرانجام با درخواست مكرر نگارنده و يادآوريها و تأكيد شاعر والامقام و گرانمايه رحمت موسوى گيلانى غزلهاى زير فرستاده شد .
مراديان داراى آثار و تأليفات عديدهاى است كه آنچه از او طبع و نشر شده به شرح زير است : 1 - لكلك پير ، 2 - ترانههاى روستايى گيلك ، 3 - قصههايى از گيلان ، 4 - مثلهاى گيلكى ، 5 - گيجگره ، 6 - منظومه بلند هفتسين و ديو .
پيام صبح
پيام صبح ، ز مردان سختكوش رسد * سبوى خون ، به لب پير مىفروش رسد