بقائى ( 1353 - 1298 )
عبد الحسين بقايى ، در سال 1298 هجرى شمسى در شهر رفسنجان از مادر زاد ، تحصيلات مقدماتى را در زادگاه خود فراگرفت و صرف و نحو را از محضر حاج آخوند باستانى پاريزى آموخت ، ازآنپس كه به تهران انتقال يافت به تكميل علوم ادبى و عربى خود پرداخت و از شيخ ابو القاسم مسافرى كسب فيض كرد .
بقايى در حالى كه بيش از هفده بهار از عمرش نگذشته بود ، گرفتار ماجراى عاشقانه گرديد و داستان شوريدگى او بالا گرفت . سرانجام دو خانواده با پيوند زناشويى موافقت كردند و در سال 1315 ازدواج صورت گرفت ، اما اين شعلهء فروزان عشق تا پايان عمر همچنان با همسرش باقى ماند و خاموش نگرديد .
بقايى ازآنپس كه ازدواج كرد در سال 1318 به استخدام وزارت پست و تلگراف درآمد و در همان زادگاه خود به خدمت اشتغال ورزيد و پس از دو سال به پاريز منتقل شد چون محل اداره در باغى مصفا و بزرگ قرار داشت و قسمتى از آن به محل سكونت اختصاص يافته بود در آنجا مشغول خدمت گرديد ، تا سال 1322 كه به كرمان انتقال يافت ، در پاريز انجاموظيفه كرد و مدت ده سال نيز در كرمان به كار پرداخت و در سال 1332 بنا به درخواست خود به تهران منتقل شد و در سمتهاى مختلف خدمت نمود و سرانجام در دوازدهم دىماه 1353 به علت سكتهء قلبى چشم از جهان فروبست .
بقايى شاعرى هنرمند و شوريدهحال و وارسته بود ، و صداى گرم و گيرايى داشت .
در جوانى به موسيقى روى آورد و با دستگاههاى موسيقى اصيل ايرانى و رديفهاى آن آشنايى يافت و در كرمان از استاد يد اللّه خان و در تهران از استاد بنان و ناصر زرآبادى كسب هنر كرد و از زير و بم و دقايق آن به خوبى آگاهى يافت . آواز خوش او در كرمان