بقائى ( 1287 )
جلال بقايى نايينى ، فرزند مصطفى ، در سال 1287 هجرى شمسى در نايين چشم به جهان گشود ، تحصيلات ابتدايى را در مكاتب قديمه آن شهر فراگرفت و ازآنپس به تحصيل علوم عربيه پرداخت و در كنار آن زبان فرانسه را نيز آموخت ، سپس به مطالعهء دواوين شعر و ادب فارسى پرداخت ، آنگاه به استخدام وزارت ماليه ( دارايى ) درآمد و مدت چهل سال به خدمات ادارى در وزارت دارايى اشتغال ورزيد تا بازنشسته گرديد .
بقايى نسبش به چند شاعر مىپيوندد ، ميرزا ابو الحسن متخلص به علوى جد پدرى ، و حاج ميرزا كوچك متخلص به سرور جد مادرى اوست و ميزا جعفر طرب نايينى از شاعران دوره فتحعلى شاه قاجار از عموزادگان و ميرزا محمد خان متخلص به غوغا عموزادهء مادرى او مىباشند .
بقايى شاعرى را از دوازدهسالگى آغاز كرد ، او شاعرى خوشذوق و تواناست و در سرودن انواع شعر مهارت و استادى دارد . اشعارش تصويرى از وقايع زندگى روز مردم است ، بخصوص قطعات انتقادى او كه دشوارترين نوع شعر به شمار مىرود و در قالب طنزهاى اجتماعى سروده شده است .
دانشمند محقق فرزانه ، ايرج افشار ، دربارهء وى چنين مىگويد : « جلال بقايى نايينى ، شاعرى خوشسخن و نكتهپرداز و آزادهخوى كه در خدمات فرهنگى و شركت در دورههاى كنگرهء تحقيقات ايرانى پيش قدم بوده است . جلال بقايى در قطعهسرايى تالى ابن يمين فريومدى است . »
از بقايى دو اثر طبع و نشر يافته : يكى " تذكره سخنوران نايين " و ديگر مجموعه اشعارش به نام " پرتو انديشه " . اشعار زير نمونههايى از نظم اوست :