بديع الزمان ( 1349 - 1278 )
محمد حسن بديع الزّمان فروزانفر ، فرزند شيخ على بشرويهاى خراسانى ، در سال 1278 هجرى شمسى در بشرويه خراسان ديده به جهان گشود . وى ادبيات فارسى و عربى و منطق و حكمت را در مشهد فراگرفت ، اما تحصيلات خود را در رشتهء ادبيت و عربيت نزد اديب نيشابورى آموخت و از محضر او بهرهها اندوخت ، تا جايى كه از شاگردان مبرز و برجستهء اديب گرديد .
استاد فروزانفر در سال 1304 شمسى به تهران عزيمت كرد و رحل اقامت افكند و به تدريس ادبيات در دانشسراى عالى پرداخت و در سال 1304 كه دانشكدهء معقول و منقول داير شد ، از طرف وزارت فرهنگ ، معاونت آن دانشكده را يافت و در سالى كه مؤسسهء وعظ و خطابه تأسيس گرديد ، به رياست آن برگزيده شد .
بديع الزّمان فروزانفر از استادانى است كه در مدت تعليم و تربيت ، دانشمندان بسيارى پرورش داد و چون داراى حافظهاى نيرومند بود ، فضلا را از اشراقات علمى و محفوظات خود كامياب مىكرد و در سال 1349 براثر سكته قلبى درگذشت .
استاد دكتر شفيعى كدكنى دربارهء فروزانفر مىگويد : « من در دورهء طلبگى و دانشجويى خود استادان بسيار ديدهام ، تنها و تنها فروزانفر بود كه هم محقق بىهمتايى بود و هم معلم بىمانندى . در طول قريب پنج سال شاگردى او ، هرگز درسش را ترك نگفتم ؛ يك مطلب مكرر يا مبتذل كه از همگنان بتوان شنيد ، نشنيدم ؛ حتى شوخيهاى او ، احوالپرسيهاى او چيزى به دانشجويان مىآموخت . »
از تأليفات اوست : 1 - سخن و سخنوران ، 2 - فرهنگ تازى به پارسى ، 3 - رسالهاى در شرح حال و آثار مولانا جلال الدّين محمد بلخى ، 4 - خلاصهء مثنوى ، 5 - احاديث