باصرى ( 1315 )
محمد باصرى « 1 » كه در شعر با نام خانوادگى تخلص مىكند ، در سال 1315 هجرى شمسى در شيراز ديده به جهان گشود . پدرش ميرزا آقا از افراد خوشنام و نيكوكار و مورد احترام مردم بود و در ميان طايفهء خود نيز جزو تعداد انگشتشمارى بود كه از نعمت سواد بهرهمند بود و علاقهء خاصى هم به شعر و ادب داشت و روى همين اصل بيشتر اشعار شاهنامه و حافظ را حفظ كرده بود .
باصرى شانزدهساله بود كه پدر خود را از دست داد و پس از اتمام تحصيلات به كارهاى هنرى روى آورد و در تئاتر به كار پرداخت و تا سال 1340 در تئاتر مشغول كار بود . ازآنپس به استخدام راديو درآمد و بهعنوان گويندهء راديو و نويسندهء برنامههاى راديويى انجاموظيفه نمود و در ضمن از همكارى با مطبوعات غافل نماند و آثارش در روزنامههاى محلى به چاپ رسيد .
باصرى تا دو سال بعد از پيروزى انقلاب در خدمت راديو بود و به قول خودش : « جاى خود را به همكاران تازهنفس دادم تا نفسى تازه كنم ، اما نه تنها نفسى تازه نكردم ، بلكه در اثر حوادثى زندگىام از هم پاشيد و ناگزير با تنها دختر خردسالم در سال 1371 ناگزير ترك ديار كرده و به تهران مهاجرت نمودم تا چه پيش آيد . »
باصرى از چهاردهسالگى به شعر و شاعرى پرداخت و با شركت در انجمنهاى ادبى شهر خود از محضر اساتيد شعر ، كسب فيض كرد و در سال 1332 كه كتاب سخنسرايان
هامش
( 1 ) - ايل قشقايى از طوايف چندى تشكيل گرديده كه باصرى يكى از آن طوايف است و طايفههاى ديگر آن به نامهاى : كشكولى ، ششبلوكى ، فارسىمدان ، درهشولى ، ايلات خمسه هستند .