اوستا ( 1370 - 1306 )
محمد رضا رحمانى ، مشهور به مهرداد اوستا ، كه در شعر اوستا و گاهى مهرداد تخلص مىكرد ، فرزند محمد صادق در سال 1306 هجرى شمسى در شهر بروجرد قدم به عرصهء هستى نهاد و در سال 1370 هنگام تصحيح اشعار يكى از شعرا در شوراى شعر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى براثر سكتهء قلبى درگذشت و با تجليل و تكريم به خاك سپرده شد .
اوستا تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاهش به پايان رسانيد و براى ادامهء تحصيل راهى تهران شد و در سال 1326 به دانشكدهء ادبيات راه يافت و در رشتهء فلسفه و علوم تربيتى به تحصيل پرداخت و به دريافت ليسانس توفيق يافت ، آنگاه به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد و به تدريس در دبيرستانها مأموريت يافت و در سال 1362 به رياست شوراى عالى شعر و ادب وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى منصوب و مشغول كار شد .
اوستا شاعرى توانا و محققى پرمايه بود و در شناخت شعر و نقد آن بصيرت داشت و خود در شعر سبك اساتيد شعراى خراسانى را پيش گرفت و شعرش از استوارى و انسجام كلام و لطف مضمون برخوردار است . وى با آنكه زادگاهش بروجرد بود ، اما او را در زمرهء شعراى خراسان مىدانند .
اوستا در تهران با چند انجمن ادبى در ارتباط بود و از اعضاى مؤسس انجمن ادبى صائب به شمار مىرفت و آثارش در جرايد و مجلات و نشريهء انجمن ادبى صائب به چاپ رسيده است و آثار و تأليفاتش به شرح زير است : 1 - امام حماسهاى ديگر ، 2 - پير اى شراب خانگى ترس محتسب خورده ، 3 - پاليزبان ، 4 - نگارش و پژوهش در دستور زبان