الهى ( 1351 - 1281 )
مهدى الهى قمشهاى ، متخلص به الهى ، فرزند ابو الحسن ، در سال 1320 هجرى قمرى در قمشهء شهرضا به دنيا پا نهاد . علوم مقدماتى را در آن شهر فراگرفت و براى تكميل تحصيل به اصفهان شتافت و علوم متداوله از فقه و اصول و منطق و كلام را نزد اساتيد آن سامان آموخت .
الهى آنگاه براى تكميل فلسفه و حكمت به خراسان شتافت و از محضر آقا بزرگ مشهدى و آقا شيخ اسد اللّه كسب فيض كرد و از آن دو حكيم بهرهها اندوخت ، سپس به تهران رهسپار شد و در مدرسه عالى سپهسالار به تعليم حكمت و فلسفه پرداخت .
الهى سالها در تهران به سمت استاد عربى در دانشكدهء ادبيات دانشگاه تهران و استاد فلسفه در دانشكدهء معقول و منقول به تدريس اشتغال ورزيد و در دوازدهم ربيع الثّانى سال 1392 برابر بيست و پنجم ارديبهشت سال 1352 بدرود حيات گفت .
از تأليفات اوست : 1 - رسالهاى در فلسفهء كلى ، 2 - شرح رساله حكيم فارابى ، 3 - رسالهاى در سير و سلوك ، 4 - حاشيه بر مبدأ و معاد ، 5 - رسالهاى در مراتب ادراك ، 6 - رسالهاى در مراتب عشق ، 7 - ترجمهء صحيفهء سجاديه ، 8 - ترجمهء قرآن مجيد ، 9 - حكمت الهى ( دو جلد ) ، 10 - تصحيح و تحشيهء تفسير ابو الفتح رازى ، 11 - ديوان اشعار ، و چند اثر ديگر . . .
الهى شاعرى توانا بود و در شعر به جنبههاى عرفانى آن بيشتر توجه داشت و اشعارش از شور و حال كافى برخوردار است و از آثار منظوم او نغمهء عشّاق و نغمهء حسينى و نغمهء الهى و چند اثر ديگر را بايد نام برد .