الفت ( 1370 - 1306 )
عبد اللّه فاطمى ، كه در شعر الفت تخلص كرد ، در سال 1306 هجرى شمسى در شهر بروجرد قدم به عرصهء هستى نهاد . وى تحصيلات ابتدايى و دورهء متوسطه را در همان شهر به پايان رسانيد . ازآنپس براى ادامهء تحصيل رهسپار تهران شد و به تحصيل پرداخت ، اما به عللى نتوانست به تحصيل خود ادامه دهد و نيمهراه متوقف ماند . آنگاه پس از چندى به استخدام وزارت پست و تلگراف درآمد و به كار اشتغال ورزيد .
الفت ، شعر و شاعرى را در دورهاى آغاز كرد كه دورهء تحصيلات دبيرستان را مىگذرانيد و در سرودن انواع شعر طبعآزمايى كرد ، اما طبعش بيشتر به غزلسرايى مايل است و غزلياتش از استحكام و گيرايى و لطف خاصى برخوردار است و بايد او را در شمار غزلسرايان ماهر و توانا به حساب آورد . از آثار اوست : افق الفت ( مجموعهء غزليات ) ، مثنوى درّ مكنون ( شرح حال 13 تن از عرفا ، منظوم ) ، و دو مثنوى خورشيد و ماه ، پريشان و پدرام . سرانجام در چهاردهم آبانماه سال 1370 چشم از جهان فروبست .
فرياد از جدايى
ما را جدايى افكند در راه بينوايى * فرياد از جدايى ، فرياد از جدايى
شد آنچه حاصل ما ، از روزگار اين بود * يك روز كامرانى ، يكعمر بينوايى
از بوى گل سبكتر از خويش مىگريزم * كز اين چمن نيامد بويى از آشنايى
آنجا كه موج و طوفان از هر كناره خيزد * امّيد كى توان داشت از ناخدا ، خدايى
تا بخت حسن دارى بر تخت بىنيازى * از توست شهريارى و ز عاشقان گدايى