الفت ( 1343 - 1262 )
شيخ محمد باقر نجفى ، متخلص به الفت ، فرزند محمد تقى ، در سال 1301 هجرى قمرى در اصفهان قدم به عرصهء هستى نهاد . وى علوم ادبيه و عربيه را از اساتيد فن فراگرفت ، آنگاه چندى به تحصيل علوم جديده پرداخت و با زبان فرانسه آشنايى يافت .
الفت در اوان مشروطيت جزء آزادىخواهان و مشروطهطلبان درآمد و مجلهء آفتاب را داير كرد و به نشر آن پرداخت و در بيدارى و آگاهى مردم نقش مؤثرى ايفا كرد .
الفت در سال 1278 شمسى به تهران عزيمت كرد و از آنجا به رشت و قفقاز و تركستان مسافرت نمود و با آزادىخواهان در يك صف قرار گرفت و از آنجا به ايران مراجعت كرد و در همدان بزيست و با ادبا و فضلاى آن شهر محشور گرديد .
الفت در سال 1304 شمسى به عضويت مجلس مؤسسان انتخاب شد و در سال 1308 شمسى از طرف مردم اصفهان به نمايندگى مجلس شوراى ملى برگزيده شد .
الفت از شعرايى است كه بر نظم شعر توانا بود و در سرودن انواع شعر مهارت داشت ، اما بيشتر طبعش به غزلسرايى مايل بود و غزل را خوب مىسرود . بارى در سال 1343 شمسى بدرود حيات گفت و در اصفهان به خاك سپرده شد .
از آثار و تأليفات اوست : ابواب الروضات ؛ وسائل رستگارى ( ترجمه از ساموئل اسمايلز ) ؛ پرورش استقلال ( ترجمه از كتب خارجى ) ؛ رسالهء ميهمانى افلاطون ( ترجمه از عربى ) ؛ دانشنامه ؛ و چند اثر ديگر .
گذشت
اين صبح و شامها كه به دور زمان گذشت * بر من نه آن گذشت كه بر ديگران گذشت