ارژنگ ( 1315 )
غلامرضا ارژنگ ، در سال 1315 هجرى شمسى در شهر قم از مادر زاد ، پدر و مادرش اهل بيدگل كاشان بودند و در فتنهء نايب حسين كاشى به قم مهاجرت كردند و رحل اقامت افكندند .
ارژنگ قبلا نام خانوادگىاش " جعفر اسماعيلى " بود و در قم به همين نام شهرت داشت و آثارش نيز با همين نام در روزنامههاى محلى به چاپ مىرسيد .
ارژنگ تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در قم به پايان رسانيد و از فروردينماه 1332 به خدمت آموزش و پرورش درآمد و در سال 1340 به تهران منتقل شد و در دانشكدهء ادبيات به تحصيل ادامه داد و به اخذ ليسانس نايل آمد و در دبيرستانهاى همان شهر به تدريس پرداخت و در سال 1350 با گرفتن مدرك فوقليسانس در رشتهء علوم تربيتى از دانشگاه تهران به سمت كارشناسى برنامههاى درسى مشغول كار شد و در سال 1353 در مدارس عالى ضمن كار رسمى خود به تدريس اشتغال ورزيد و در سال 1359 بازنشسته گرديد .
ارژنگ از سال 1348 به نشر مقالات تحقيقى ادبى و دستورى و نقد شعر در مجلههاى دانشكدهء ادبيات و وحيد و راهنماى كتاب پرداخت و در ضمن با همكارى چند تن از دبيران به تأليف سه مجلد دستور زبان فارسى براى دورهء راهنمايى اقدام كرد و نيز كتاب نگارش و سخنورى براى سال چهارم دبيرستان و گزيدهء زبان و ادب پارسى براى سال اول و دوم دانشگاه پيام نور را منتشر ساخت .
ارژنگ از شاعران پرشور و خوشذوقى است كه در زمينههاى مختلف اجتماعى شعر سرود . او معتقد است كه شعر بايد از احساسات و عواطف انسانى و بشردوستى سرچشمه