اديبزاده ( 1349 - 1266 )
محمد اديبزاده اشراقى ، فرزند ميرزا محمد ، معروف به اديب اشراق ، در سال 1266 هجرى شمسى در گلپايگان از مادر زاد . در هفتسالگى به اتفاق خانواده به تهران عزيمت كرد و در اين شهر سكونت گزيد و به تحصيل دانش پرداخت و در مدرسه آليانس تحصيلات خود را به انجام رسانيد و با زبان فرانسه نيز آشنايى يافت . آنگاه به تحصيل علوم قديمه پرداخت و از محضر پدرش در اين زمينه كسب دانش كرد و با فلسفه و حكمت آشنايى يافت .
اديبزاده در بيستوششسالگى به استخدام وزارت ماليه ( دارايى ) درآمد و سالها متصدى مشاغل چندى نيز بود و آخرين سمتش رياست كل كارگزينى آن وزارتخانه بود و سرانجام پس از سى و پنج سال خدمت بازنشسته گرديد .
اديبزاده داراى ذوق و قريحهء شاعرى بود ، امّا به علت اشتغالات ادارى كمتر مجال سرودن شعر يافت و اهتمامى به ضبط اشعار خود نيز نداشت . آنچه باقى مانده نزد فرزند برومندش حسن اديبزاده كه او نيز شاعرى تواناست و در اين تذكره نامش آمده است ، موجود مىباشد . بارى در سال 1349 بدرود حيات گفت و در تهران مدفون گرديد .
شوراب سرشك
آرام ندارد دل ، با رنج و غم دورى * بازآ كه مرا كشتهست اين دورهء رنجورى
دور از تو بگو ، خونم در گردن كى افتد ؟ * مگذار كه ماند راز در پردهء مستورى
زان دم كه تو را ديدم جمعيّت خاطر رفت * بااينهمه نتوانم گفتن كه خوشا كورى
اى كاش به ديدارى دلشاد كنى ما را * سخت است حبيبان را مشتاقى و مهجورى