اديب ( 1361 - 1283 )
محمد امين طوسى ، معروف به اديب طوسى ، فرزند شيخ محمد حسين ، در سال 1283 هجرى شمسى در محلهء نوغان مشهد از مادر زاد و در همان شهر به كسب دانش پرداخت و در مكاتب قديم و مدارس علوم دينيه به تحصيل پرداخت و علوم ادبيه را از اديب نيشابورى و حكمت و فلسفه را از آقابزرگ حكيم آموخت .
اديب طوسى ، سفرهايى به هندوستان و عربستان و تركستان و مصر و شامات و تركيه كرد و از اين سفرها بهرههاى علمى كسب كرد . ازآنپس كه به ايران مراجعت كرد به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و چندى در ادارهء كل نگارش وزارت فرهنگ به خدمت پرداخت و سالها نيز در دانشگاه تبريز به تدريس در دانشكدهء ادبيات مشغول بود و در ضمن مديريت مجلهء دانشكدهء ادبيات را به عهده داشت . پس از آنكه بازنشسته گرديد در آخر عمر به تهران آمد و در اين شهر اقامت گزيد و در سال 1361 بدرود حيات گفت .
اديب طوسى دانشمندى محقق و شاعرى توانا بود و آثار و تأليفاتى از خود به جاى گذاشت : 1 - تاريخ دينى ايران ( در دو دوره ) ، 2 - بودا در هند ، 3 - دستور زبان و معانى و بيان و بديع فارسى ، 4 - فقه اللغة فارسى ، 5 - تلخيص مثنوى ، 6 - تخت سليمان ، 7 - تعليم و تربيت از نظر غزالى ، 8 - پيام فردوسى ( نظم ) ، 9 - فرهنگ لغات لهجههاى محلى ايران ، 10 - مجله ماهتاب ، و نيز داستانهايى چند منتشر ساخت به نامهاى : انتقام عشق ، مرد عجيب ، جوكى در جنگل ، دخمهء سياه ، شبح مخوف ، درويش گمنام و چند اثر و تأليف ديگر .
از نظم اوست :