اخگر ( 1340 - 1267 )
احمد فرسيو ، متخلص به اخگر ، فرزند حاج ميرزا ابراهيم آملى ، معروف به ملاباشى ، در سال 1267 هجرى شمسى در تهران به دنيا پا نهاد . تحصيلات خود را در مدارس ادب و دار الفنون و نظامى به پايان رسانيد و چندى در رشتهء علوم دينيه در مدرسه سپهسالار ( قديم ) به تحصيل پرداخت ، آنگاه وارد خدمت نظام شد و تا درجهء سرهنگى پيش رفت .
اخگر در سال 1303 شمسى از طرف مردم دشتى و دشتستان و اصطهبانات به نمايندگى مجلس شوراى ملى انتخاب شد و ازآنپس ، بار ديگر به خدمت نظام اشتغال ورزيد تا بازنشسته گرديد .
اخگر شاعرى است كه ضمن خدمات نظامى ، همواره در راه نشر فرهنگ و شعر و ادب كوشيد و به نشر مجلهء ادبى اخگر و طبع سالنامه كه آن هم بيشتر داراى جنبهء ادبى داشت ، همت گماشت و از اين رهگذر به نشر ادب و رواج شعر كوشيد .
از آثار منظوم او مثنوى بيچوننامه كه مورد تأييد شاعران و دانشمندان و نويسندگان قرار گرفت و در كتاب اسرار خلقت به چاپ رسيد و چند اثر ديگر به نام علم عروض و علم قافيه نوشت كه در مجلهء اخگر طبع گرديد . وى در سال 1348 شمسى چشم از جهان فروبست .
مهر وطن
تا مهر وطن در دلم انگيخته دارم * خون دلم از ديده به رخ ريخته دارم
مو حافظ سر هست و قشون حافظ كشور * دل را به قشون وطن آويخته دارم