احمدى ( 1300 )
دكتر حسين احمدى ، فرزند محمد صادق ، در سال 1300 هجرى شمسى در شهر خوانسار قدم به عرصهء حيات گذاشت . تحصيلات ابتدايى را در زادگاه خود به انجام رسانيد و دورهء متوسطه را در شهرستان اراك به پايان رسانيد و در سال 1318 براى ادامهء تحصيل راهى تهران شد و در دانشكدهء پزشكى دانشگاه تهران به تحصيل اشتغال ورزيد و در سال 1324 فارغ التحصيل شد . آنگاه براى گذراندن دورهء تخصص به خارج از كشور رفت و در دو رشته تخصص گرفت . ازآنپس به ايران بازگشت و پس از انجام خدمت سربازى در سال 1326 به استخدام وزارت بهدارى درآمد .
دكتر احمدى مدت سى و يك سال در شهرهاى مختلف كشور در كار بهداشت و درمان بيماران انجاموظيفه كرد و در اين مدت مسئوليت بهداريها و بيمارستانهاى شهرهاى اراك ، سبزوار ، همدان و تهران را عهدهدار بود و سرانجام در سال 1365 بازنشسته گرديد .
دكتر احمدى ضمن تحصيل در دورهء دبيرستان به فراگيرى زبان و ادبيات عرب همت گماشت و در اين زمينه تسلط يافت . وى از كودكى به شعر و ادب علاقه و دلبستگى زيادى داشت و نخستين شعرى كه سرود در سيزدهسالگى بود و در حال حاضر بيش از پنج هزار بيت از انواع شعر سروده است . اما طبعش بيشتر به غزلسرايى راغب است و در شعر از سبك شعراى عراقى ، بخصوص حافظ ، پيروى مىكند و آثارش در بعضى از مجلات ادبى به چاپ رسيده است .
دكتر احمدى كه تخلص خود را در شعر از نام خانوادگى برگرفته است ، از شعراى توانا و خوشذوق و لطيفطبع مىباشد و با اينكه اوقاتش بيشتر مصروف درمان بيماران