احمدى ( 1283 )
على احمدى ، فرزند محمد ابراهيم ( معين الشريعة ) و نوادهء حاج آقا احمد مجتهد ، از علماى طراز اول كرمان ، در سال 1322 هجرى قمرى در كرمان قدم به عرصهء هستى نهاد . وى علوم ابتدايى را در مدارس اسلاميه و ملى آن شهر فراگرفت و علوم ادبيه و عربيه را نزد پدر خود و سيد محمد هاشمى كرمانى آموخت و ازآنپس به خدمات دولتى پرداخت و چندى در بانك كشاورزى و بعد به بانك ملى منتقل گرديد و سرانجام در سال 1340 بازنشسته شد .
احمدى در نظم انواع شعر تواناست و ديوان اشعارش متجاوز از پنج هزار بيت مىباشد كه تاكنون به چاپ نرسيده است و آثارش بيشتر در روزنامههاى بيدارى و استقامت كرمان و اخگر اصفهان و كانون شعر انتشار يافته است . از آثار او جزوهاى به نام صافىنامه و نيز منظومهاى به نام هدايتنامه طبع و نشر شده است .
وعدهء ديدار
تا گره وا ، ز سر زلف چليپا نكنى * گرهى از دل دلدادهء خود وا نكنى
تا سر زلف پريشان به صبا نسپارى * دل صد همچو مرا واله و شيدا نكنى
همه حسنى ، همه لطفى ، همه شوقى ، همه عشق * خويش را از چه ندانم كه هويدا نكنى