احمد ( 1303
احمد كرمى كه در شعر تخلص به اسم مىكند ، فرزند حسين ، در سال 1303 هجرى شمسى در خرّمشاه يزد ديده به جهان گشود ، تحصيلات خود را در زادگاهش و تهران به انجام رسانيد .
كرمى از سال 1311 به تهران مهاجرت كرد و در اين شهر رحل اقامت افكند و چندى در كار ساختمانسازى ، به مناسبت شغل پدرش كه معمار بود ، به كار پرداخت و چون آن را مناسب روحيّه و ذوق خود نيافت از آن كار دست كشيد .
كرمى از آغاز جوانى به شعر علاقه و دلبستگى خاصّى داشت و چون از ذوق و قريحهء شاعرى نيز برخوردار بود به مناسبتهاى حال و زمان شعر مىسرود و كمتر به شعر و شاعرى تظاهر مىكرد و خود در اينباره مىگويد :
« من در خود آنچنان بضاعتى نمىبينم كه خود را جزء شاعران بدانم . شايد بتوانم بگويم به شعر علاقه داشته و دارم و خود را خدمتگزار فرهنگ و ادب مرزوبومم مىدانم و در اين رهگذر توانستهام بيش از پنجاه ديوان شعر چاپ و منتشر كنم و تعدادى نيز آمادهء چاپ دارم و اين خدمت را تنها از يارى و راهنمايى بزرگان ادب كسب كردهام ، و گرنه خود به حساب نمىآيم . »
كرمى يكى از محققين و پژوهشگران است كه اوقاتش مصروف تدوين و تصحيح دواوين شعر بزرگان شعر و ادب ايران مىشود وى با تأسيس انتشارات ما ، تاكنون موفق شده بيش از پنجاه ديوان شعر شاعران متقدم و متأخر را طبع و نشر كند و از اين رهگذر خدمتى شايسته و درخور تحسين ارائه دهد . ديوانهاى شعرى كه تاكنون توفيق چاپ و نشر آن را يافته بدين شرح است : ديوان هماى شيرازى ( در دو مجلد ) ، ديوان مدهوش تهرانى ،