آيت ( 1314 )
آيتاللّه دشتچى ، كه در شعر آيت تخلص مىكند ، فرزند مشهدى احمد دشتچى ، در سال 1314 هجرى شمسى در اصفهان چشم به جهان گشود ، تحصيلات ابتدايى را به انجام رسانيد ، ازآنپس در كارخانهء ريسندگى شهر خود به كار پرداخت و دورهء متوسطه را بهطور شبانه ادامه داد و فارغ التحصيل گرديد و ديپلم گرفت .
آيت از هفدهسالگى به سرودن شعر پرداخت و با شركت در انجمنهاى ادبى و استفاده از محضر افاضل شعر و ادب با رموز شعر و فنون آن آشنايى يافت و چون خود كارگر بود ، در آغاز شاعرى بيشتر اشعارش از رنج و محروميت طبقه كارگر حكايت مىكرد .
آيت در سال 1340 به استخدام ادارهء برق منطقهاى اصفهان درآمد و سرانجام پس از سالها خدمت بازنشسته گرديد و اكنون اوقات بيكارى را بيشتر با شركت در انجمنهاى ادبى باغ صائب ، كمال ، مشتاق ، حافظ ، كارگران و كانون بازنشستگان مىگذراند و خود در اينباره مىگويد : « در شعر بيشتر از هركس از استاد جعفر نوا شاعر و رئيس انجمن استفاده كردهام . »
آيت پس از بازنشستگى چندى به مسافرت به كشورهاى اسلامى و بعضى از كشورهاى اروپايى پرداخت و از اين رهگذر تجربيات فراوانى كسب كرد .
حديث عشق و جنون
جمال و حسن تو اى ماه ، آفتاب ندارد * فروغ روى تو را جلوهء شباب ندارد
به آفتاب جمال تو يك نظر نتوان كرد * كه بهر ديدن خورشيد ديده تاب ندارد
مرا به خانهء خمّار هيچ احتياج نباشد * سياه مستى چشم تو را شراب ندارد