دار الذخائر قم ، مىباشد كه در سال 1403 ه . ق ، به چاپ رسيده است .
1009 . تفسير ، بانو امين اصفهانى [ م 1403 ق ]
مؤلّفهء آن ، بانوى دانشمند اسلامى و به تعبير متواضعانهء خودش « خادمهاى از خدّام آل رسول ( ص ) ، و كوچكترين ذريّهاى از ذرارى بتول ( عليها السلام ) » بانو امين علويّه اصفهانى ( ره ) ، از كاوشگران قرن چهاردهم و اوايل قرن پانزدهم هجرى مىباشد .
نام كامل او « سيّده نصرت امين » ، معروف به « بانوى ايرانى » ( اصفهانى ) ، از علماى برجستهء عالم تشيّع و از بندگان صالحهء الهى در عصر اخير مىباشد . اين علويهء عارفه در پرتو نفحات رحمانى ، سراسر عمر پربركتش را صرف تعليم و تعلّم معارف اسلامى كرد و در طريق سير و سلوك و جستوجوى فطرت و رضاى حق تعالى به مخزن العرفان حقّ ، دستيافت و تأليفات گرانقدرى در رشتهء تفسير قرآن ، حديث ، حكمت ، فقه ، اصول ، اخلاق و تربيت از خود به يادگار گذاشت .
او از نخستين كسانى بود كه دروس حوزوى را براى خواهران دار التبليغ اسلامى اصفهان در سال ( 1344 ه . ش ) ، پايهگذارى نمود و نيز دبيرستان علوى دخترانه را در ايران تأسيس كرد ، تا دختران با پوشش اسلامى بتوانند در كلاس درس ، حاضر شوند و از دبيران زن ، در جهت كسب علم و معرفت ، مخصوصا در زمينهء فقه اسلامى بهرهمند شوند . در حقيقت او نخستين زنى بود ، كه با تهاجم فرهنگى غرب ، مبارزه كرد . شخصيّت علمى و تقوائى اين عالمهء ربّانى ، خود حجّتى است ، بر اينكه ، زنان متعهّد جامعهء اسلامى ، مىتوانند با طىّ مدارج عالى ، خود را به درجات علمى و فرهنگى شامخ برسانند .
* بيوگرافى اجمالى
با شرح زندگى پربار اين عالمهء فقيهه و مفسّرهء قرآن ، اميد است كه زندگى پربركت و آثار ارزندهء ايشان ، راهنماى شيفتگان راه علم و معرفت و ديگر زنان ايران اسلامى قرار گيرد .
بانو امين ، در سال 1265 شمسى ، در اصفهان متولّد شد ، ( زمان سلطنت ناصر الدّين شاه ) . پدرش حاج سيّد محمد على امين التجّار ، از تجّار معروف و سرشناس اصفهان و فردى مؤمن و متعهد و سخاوتمند ، و مادرش حاج خانم بىبى ، دختر حاج مهدى ( جناب ) ، بودند .
خداوند پس از سه فرزند پسر ، دخترى بسيار باهوش ، به اين خانواده ، عطا فرمود باعث فخر و مباهات زنان آن خانواده و بعدها باعث فخر ايران اسلامى گرديد .
مادر ، دختر خود را در چهارسالگى براى يادگيرى خواندن و نوشتن و فراگرفتن قرآن ، به مكتب مىفرستد . ( بانو امين در خاطرات اين دوران مىنويسد : معلّم ما ، پيرزنى بود با چوب بلند و فضاى مكتب ، همان فضاى رعبآور مكتبخانههاى قديم بود ) . بدينترتيب ، خانم امين ، خواندن و نوشتن را در فضايى شروع مىكند ، كه كمتر خانوادهاى به خود اجازه مىداد تا دختر را براى كسب علم و دانش به تحصيل وادارد . زيرا در آن زمان ( سلطنت قاجار ) ، به زنان از ديد حرمسرايى مىنگريستند و مانع فعاليّت فرهنگى و اجتماعى آنان مىشدند ، و تحصيل را مقدّمهاى براى حضور اجتماعى زن در جامعه مىدانستند . به اين ترتيب بانو امين ، بر خلاف عرف آنروز ، تحصيل را ادامه مىدهد و از سنّ 11 سالگى به آموختن زبان عربى مىپردازد . به نحوى كه خود مىنويسد : درست به ياد دارم در اوقاتى كه با بچههاى همسنّ و سال خود