1004 . ترجمهء دكتر خسروى [ چ 1402 ق ]
مؤلف آن ، آقاى دكتر سيّد غلامرضا خسروى حسينى ، يكى از اعيان قرآنى قرن چهارده و اوائل قرن پانزدهم هجرى مىباشد .
ايشان كتاب مفردات راغب اصفهانى ، را ترجمه و در پنجمين سال انقلاب اسلامى ايران تقديم دوستداران قرآن مجيد نموده است . اين كتاب در دو جلد در حدود 788 صفحه مىباشد .
او در سرآغاز كتاب مىنويسد : « ديل كارنگى » ، در كتاب « آئين سخنورى » ، با گشودن قرآن و مشاهدهء اين آيه ، كه مىفرمايد :
« لا رَيْبَ فِيهِ هُدىً لِلْمُتَّقِينَ »
، شكّ و ترديدى در آن نيست ، كه هدايتگر پرهيزكاران مىباشد ، مىگويد به اين حقيقت متوجّه مىشويم ، كه آخرين و كاملترين شرط سخنورى و نفوذ و تأثير آن در ديگران ، همين است ، كه قرآن بيان كرده است ، يعنى تو اگر بهترين گوينده و نويسنده باشى و به تأثير سخن خويش اينچنين مؤمن نباشى كه بگوئى :
بدون ترديد هدايتكننده است ، زحماتت بيهوده است ، و هدر .
قرآن كتابى است ، كه عمل به آن زنجيرهاى اسارتبار تكاثر ، تفاخر ، استكبار ستمپيشگى ، بت و طاغوتپرستى ، شهوات و هواى نفسانى را پاره مىكند و بار آن را از دوش آدمى برمىدارد .
قرآن پيروى از ، بولهبها ، قارونها ، و ناباوران به « اللّه » و ناباوران به معاد و جهان جزا و پاداش ، افزونطلبان ، فسادانگيزان ، نگهبانان جهل و خشونت . . . را ، مردود مىشمارد .
1005 . التفسير المنير هويزى [ چ 1402 ق ]
مؤلّف آن ، استاد محمد كرمى يكى از اعيان ادبى و فقهى و تفسيرى قرن چهاردهم و اوايل قرن پانزدهم هجرى مىباشد . معظمله ، فرد فوقالعاده عالم و اديبى مىباشد . نگارنده مدّتى از محضر ايشان در رشتهء ادبيّات عرب ، تلمّذ نموده است . او مؤلف تفسير مهم و بزرگى به زبان عربى است كه در 8 جلد ، تنظيم يافته است .
* روش تفسيرى
مؤلّف پس از مقدّمهاى كوتاه در آغاز تفسير به تبيين آيات قرآن پرداخته است . ابتدا به شرح لغات قابل توجّه ، اهتمام نموده و آنگاه به تحليل از آيه و رفع شبهات مىپردازد . او به جنبههاى عقلى و فلسفى آيه ، نيز توجّه خاصّى دارد و به جنبههاى ادبى اندك اشارتى مىنمايد و بر مشرب فقه شيعه به مسائل فقهى مىپردازد و گاهى به روايات باب نيز اشارهاى دارد . او كمتر به نقل اقوال در احتمالات آيه و يا موضوعات كمفايده اشاره دارد و بيشترين سعى وى ، در محدودهء آيه و تحليل معانى آن مىباشد .
بحثهاى موضوعى مفسر در چهارچوب آيه است ، كه در فهرست كتاب منعكس گرديده است . تفسير فوق گرچه بر نثرى جذّاب و توانمند استوار نيست ، امّا در تبيين پيام آيه و ارتباط آيات با يكديگر و تحليل آن ، نسبتا موفق است .
اين تفسير در سال 1402 ق ، در قم توسط مطبعه علميّه به قطع وزيرى در 8 جلد به زيور طبع ، آراسته شده است . « 1 »
از اين عالم بزرگ ، آثار و تأليفات متعددى پيرامون مسائل مختلف اسلامى از آن ميان شرح نهج البلاغة و منطق و . . . به چاپ رسيده است .
1006 . تفسير شيخ نعمت اللّه صالحى [ چ 1402 ق ]
مؤلّف آن ، دانشمند محترم و محقّق توانمند ، آقاى نعمت اللّه صالحى نجفآبادى يكى از نويسندگان و
هامش
( 1 ) آشنايى با تفاسير قرآن ، ص 93 - 94 .