اشرف مراغهيى
از سخنوران سدهء نهم هجرى قمرى است . مرحوم تربيت حسب و نسب او را از ديباچهء كلياتش كه به تاريخ 859 در حيات مؤلف تدوين شده بدين شرح نقل مىكند : ( اشرف بن الشيخ الامام السعيد قدوة ارباب الحديث ابى على الحسين بن الحسن المراغى التبريزى ) .
مؤلف عرفات العاشقين به قول مرحوم تربيت مىنويسد : « اشرف خيابانى مردى درويش نمدپوش . . . بوده به مردم كم آميختى و تتبع خمسه كرده است » .
در صحف ابراهيم آمده : « مولانا سيد اشرف هميشه با شاهزاده پير بوداق خان ولد جهانشاه خان پادشاه بوده و بعد از كشته شدن پير بوداق در بغداد به دست پدرش جهانشاه .
درويش اشرف به تبريز آمده در بر روى مردم بست و تازنده بود در مجلس كسى نرفت تا سنهء هشتصد و پنجاه و چهار از اين دار ناپايدار درگذشت . نامش در تذكرهء آرزو ديده نشد و عليقلى خان واله در تذكرهء خود او را درويش اشرف نوشته است » .
و چون پير بوداق در سنهء 870 كشته شده تاريخ فوت منقول در صحف ابراهيم صحت ندارد .
محتمل است فوت وى به سال 874 اتفاق افتاده باشد .
ديوان درويش اشرف مشتمل بر قصايد و غزليات و رباعيات و ترجيعات و مقطعات است .
شاعر آنها را به چهار قسمت تقسيم كرده و بهريك نامى جداگانه گذاشته است بشرح ذيل :
عنوان الشباب
خير الامور
باقيات الصالحات
مجددات التجليات
علاوه بر اين چهار ديوان ، صد كلمهء حضرت على را نيز در سنهء 838 به پارسى برگردانيده است . و به نوشتهء آقاى منزوى « در فهرست نسخههاى خطى ج 2 ، ص 1771 » از اين منظومه نسخهيى در كتابخانهء طاهرى شهاب ( سارى ) و نسخهيى به شمارهء 773 در كتابخانهء مجلس هست .
ديگر از تاليفاتش مثنوى پنجگانهء اوست كه در مقابل پنج گنج نظامى ساخته است . به