[ حرف ( ت ) ]
تايب خويى
نامش خداوردى ، مولدش قصبهء چورس از توابع شهرستان خوى است . شاعرى زاهد و با تقوى و بزرگوار و از معاصران و مصاحبان ميرزا حسن زنوزى مؤلف رياض الجنة بود از طريق دادوستد امرار معاش مىكرد . وفاتش به سال 1201 ه ق . در زادگاهش اتفاق افتاد .
صاحب رياض الجنة ماده تاريخ فوت او را چنين گفت :
بگفتا ( تايب ما از جهان رفت ) - 1201
گويا خود تايب هم در ساختن ماده تاريخ مهارت داشته . اين غزل از اوست :
در دل ما غم خوبان وطنى ساختهاند * خوش مكانى است در او انجمنى ساختهاند
در ره عشق دل و دين شده تاراج از آنك * چشم جادوى تو را راهزنى ساختهاند
كرده است آنكه چنين طبع تو را عهدشكن * متحمل به جفا همچو منى ساختهاند
گل تايب بسرشتند ز درد غم عشق * به بلا و به عنا ممتحنى ساختهاند
( رياض الجنة ، روضهء پنجم ، قسم دوم ، ص 807 - 808 - دانشمندان آذربايجان ، ص 84 - الذريعة ، ص 163 - دايرةالمعارف شيعه ، جزء 4 ، ص 386 )
تقى خويى
تقى فرزند محمد از شاعران صوفى مشرب سدهء سيزدهم ق . خوى است . وى در تاريخ 1257 قمرى در شيراز بسر مىبرده و منظومهيى به نام « نقطهء اسرار » كه قريب به دو هزار بيت است ساخته و در آن ، بيت اول مثنوى معنوى مولانا جلال الدّين را تشريح و تفسير نموده است . مطلع منظومه چنين است :