است . از مطاوى ديوانش برمىآيد كه وى جثهيى خرد و قامتى كوتاه داشته و به بغداد و روم سفر كرده و گويا به زيارت خانهء خدا نيز نايل شده است . همام روز دوشنبه 25 صفر سال 714 ه . ق . در 87 سالگى در تبريز وفات يافته و در گورستان سرخاب جوار قبر بابا مزيد آسوده است .
ماده تاريخى كه دكتر عيوضى از جنگ شماره 487 مورخ 741 - 742 كتابخانهء لالا اسماعيل در مقدمهء ديوان آورده و مرثيهء سعيدى تبريزى و مندرجات مجمل فصيحى همه مؤيد تاريخ فوت مذكور است . بنابراين نوشتهء دولتشاه سمرقندى و حافظ حسين و مؤلف رياض العارفين كه سال مرگ او را 713 ضبط كردهاند نادرست مىباشد .
آثار او :
1 - تقريظ بر « توضيحات رشيديه »
و آن در مقدمهء ديوانش نقل شده است .
2 - ديوان اشعار
گزيدهء آن به سال 1309 شمسى در تبريز به كوشش مرحوم تربيت ، و بعد به اهتمام مؤيد ثابتى به سال 1333 شمسى در تهران به چاپ رسيد و . . . آخرين طبع منقّح آن با مقدمه و تصحيح دكتر رشيد عيوضى به سال 1351 شمسى به وسيلهء مؤسسهء تاريخ و فرهنگ ايران صورت گرفت ، و شامل مدايح ، مواعظ ، قصايد ، غزليات ، مقطعات ، اخوانيات ، مفردات ، رباعيات فارسى و عربى ، مثنويات و كتاب « صحبتنامه » و جمعا حاوى 3944 بيت است .
همام در اشعار خود از سنايى ، شيخ عطار ، انورى و نظامى تأثر يافته و با قطب الدّين عتيقى ، سعدى شيرازى ، پوربهاى جامى و امير خسرو دهلوى روابطى داشته است و از شاعران بعد از او عبيد زاكانى ، حافظ ، كمال خجندى ، شمس مغربى غزليات او را استقبال و از او به استادى ياد كردهاند .
از ممدوحان همام : سلطان احمد تگودار ( 681 - 683 ) ، غازان خان ( 694 - 703 ) ، سلطان محمد خدابنده ( 703 - 716 ) . و از وزيران : شمس الدّين محمد جوينى و فرزندش خواجه شرف الدّين هارون جوينى و صاحب ديوان سعد الدّين محمد بن على مستوفى ساوجى و