روحانى تبريزى
از سخنوران روزگار سلطان حسين بايقرا ( 873 - 911 ق ) بود .
از اوست :
گفتم روم ز كويش بگرفت اجل ره من * بنگر چهاست در ره بيچاره آدمى را
* * *
زحمت شانه مده منت آيينه مبر * روى آراسته را باز چه مىآرايى
( روز روشن ، ص 261 - دانشمندان آذربايجان ، ص 161 )
روحى انارجانى
از سخنوران سدهء دهم هجرى قمرى آذربايجان است . در زمان سلطان محمد خدابنده ( 985 - 995 ) چهارمين پادشاه صفوى مىزيست .
شادروان سعيد نفيسى زادگاه او را « انارجان » از دهكدههاى ناحيه انار « 1 » ( ميان اردبيل و مشكين شهر ) مىداند و ماهيار نوايى گمان مىبرد كه وى از اهالى يكى از دو دهكدهء « انرجان » جزء دهستان سردرود بخش اسكوى تبريز و يا « انرجان » از دهستان اوجان بخش بستانآباد تبريز باشد « 2 » از روحى انارجانى رسالهيى در دست است كه گويا به لهجهء محلى مردم تبريز در اواخر سدهء دهم هجرى قمرى است . اين رساله شامل يك مقدمه و دو بخش و يك خاتمه است به شرح زير :
مقدمه : در خطبه و بيان سبب تأليف رساله است ( ص 1 - 8 )
بخش نخست : در 12 فصل و دربارهء رسم و آيين مردم تبريز است ( ص 9 - 38 )
بخش دوم : در 14 فصل در بيان اصطلاحات و عبارات جماعت اناث و اعيان و اجالف مردم تبريز است ( ص 38 - 47 ) .
هامش
( 1 ) - ر ك : معجم البلدان ذيل « انار » - نزهة القلوب ، ص 95 - فرهنگ جغرافيايى ايران ، ج 4 ، ص 48 .
( 2 ) - ر ك ، فرهنگ جغرافيايى ايران ، ج 4 ، ص 15 .