توقف كرده و ساكن بودهاند .
در مجمع الاوصاف چند قصيده از او در مدح ميرزا سنگلاخ آمده از آن جمله چند بيت از قصيدهيى ذيلا نقل مىشود :
افسرده شد مرا تن از دور روزگار * دورى ز باده خواهم كز دل برد غبار
ساقى هلا به دورت گردم بيار جام * برهان مرا همى جان ز اندوه روزگار
دانى نه چند روزهء دهر است مستدام * دانى نه بند موزهء وقت است استوار . . .
اى ذات تو خلاصهيى بر گلشن وجود * عالم شجر شمرده شود ذات تو ثمار
تنها نه در ستايش تو لنگ پاى من * در راه سنگلاخ مديحت چو من هزار
« دانش » دگر مگوى مگر آنكه با دعاش * بگشا زبان به حضرت بىچون كردگار . . .
( مجمع الاوصاف - المآثر و الآثار ، ص 197 - 198 - دانشمندان آذربايجان ، ص 143 - 144 - الذريعة ، ص 315 - مؤلفين مشار ، ج 6 ، ص 542 )
دانش تبريزى [ ( ميرزا لطف على نصيرى امينى ) ]
ميرزا لطف على نصيرى امينى ملقب به صدر الافاضل و متخلص به دانش فرزند محمد كاظم تبريزى فرزند ميرزا لطف على فرزند كربلايى كاظم خان فرزند محمد خان نسايى است .
وى از علما و فضلاى سدهء سيزدهم و چهاردهم هجرى قمرى محسوب مىشود . در نوزدهم رمضان 1268 هجرى در شيراز متولد شد و تا هفدهسالگى اصول خط و ادبيات عربى را آنچنان فراگرفت كه مورد تحسين اساتيد واقع شد و به « اديب » شهرت يافت و بعد از طى مراحل به اصول و فقه و حديث و تفسير و منطق و رياضيات و طبيات و الهيات پرداخت .
در تاريخ تولد او اختلاف است چه مرحوم قزوينى ( يادگار سال 5 ) نوشتهاند « در سنهء 1274 قمرى متولد شد و عمدهء تحصيلات خود را در مدرسهء ميرزا محمد خان سپهسالار كه نزديك مدرسه خان مروى است و مشهور است به مدرسهء سپهسالار قديم به پايان رسانيد و در مجلس درس مرحوم ميرزا ابو الحسن جلوه حاضر مىشده است ، در عهد مظفر الدّين شاه قاجار براى تعليم چند نفر از شاهزادگان و سپس بعد از عهد مظفرى براى تعليم