اين مثنوى از ص 137 تا 145 اصل مجموعه و به كتابت سدهء دوازدهم ه . ق . و به خط نستعليق مىباشد .
نمونهيى از اشعار اوست :
امشب به من آن ماه كه از مهر قرين بود * بزمم ز صفا رشك صنم خانهء چين بود
گمناميم از آفت شهرت برهانيد * كارى كه فلك كرد به كام دلم اين بود
* * *
« فايض » سخن راست ز ما باور كن * مژگان به ندامت گناهى تر كن
پروانه شبى به خواب ما آمده گفت * شب رفته چه مردهاى چراغى بركن
* * *
اى آهوى خوشنگاه صحراى ختن * آرام دل حزين غم ديدهء من
تا بزم من از شمع جمالت افروخت * پروانه درآمد كه چراغت روشن
( تذكرهء نصرآبادى ، ص 190 - 191 - روز روشن ، ص 503 - 504 - دانشمندان آذربايجان ، ص 293 - فهرست نسخ خطى كتابخانهء ملى تهران ، ج 2 ، ص 54 )
فتوحى اردبيلى
از او در صحف ابراهيم مؤلفهء 1205 ه . ق . ياد شده است .
( فرهنگ سخنوران )
فردى اردبيلى
از سخنوران سدهء دهم هجرى قمرى است . مرحوم تربيت در حق وى قول مؤلف « خلاصة الاشعار و زبدة الافكار » را چنين نقل مىكند :
« مردى نيكوخصال و پسنديدهافعال است و زياده از بيست سال است كه در ميان شعرا و فضلا قدم نهاده مىخواهد شاعر فضلا و فاضل شعرا باشد و الحق از شعرش لطافت طبع مفهوم مىشود و غزل او را مستعدان مىپسندند و فضلا در فصاحت او را مثل « قيدى