و اگر بقول دولتشاه اعتماد كنيم يكى از تآليف او مناقب الشعراء است كه مذكور خواهد شد ، و ديگر تاريخ آل سلجوق كه چندين مرتبه دولتشاه از آن نقل كرده است ، و از يك موضع آن ( ص 76 - 77 ) برمىآيد كه ابو طاهر خاتونى تا عهد سلطان مسعود بن محمد بن ملكشاه ( سنهء 529 - 547 ) در حيات بوده است . و برفرض صحت اين امر ، لا بد وفات ابو طاهر خاتونى قبل از سنهء 542 كه سال وفات انوشيروان بن خالد وزير است ، بايد واقع شده باشد ، چه انوشيروان بن خالد در كتاب فتور زمان الصدور و صدور زمان الفتور كه تاريخ سلجوقيهء عماد كاتب تكميل و تعريب آن است ، در حق ابو طاهر خاتونى مىگويد « و لم يزل منذ نشأ و الى آخر عمره صدرا كبيرا الخ » و از سياق كلام ظاهر است كه اين عبارت از انوشيروان است نه از عماد كاتب يا بندارى . »
« مقدمهء لباب الالباب ، حاشيهء صفحهء و - ز »
در لغتنامه مسطور است :
« . . . آنگاه كه سلطان محمد بسال 504 خطير الملك ابو منصور محمد بن حسين ميبدى را بوزارت برداشت ، او را به شغلى به جرجان فرستادند . ابو طاهر اين شغل دون رتبهء خويش مىشمرد ، و باعث اين تنزيل مختص الملك صاحب ديوان استيفا را گمان مىبرد ، و ازاينرو او را هجا گفت ، و مختص الملك با ديگر دشمنان او را بتهمت اختلاس و تفريط متهم داشتند ، تا خطير الملك او را بخواست و دستگير كرد ، و جمله ما يملك وى بمصادره بگرفت ، و او تا زمان مسعود بن محمد بن ملكشاه بزيست ، و بگفتهء بعض ارباب سير ظاهرا در جرجان وفات يافت ، و وفات وى در حدود 530 شايد مدتى بعد از هفتادسالگى بود ، و از اشعار او در تذكرهها دو قطعهء ذيل آمده است :
نه يارى كه روزى وفايى نمايد * نه صبرى كه با هيچ سختى برآيد