ابو طاهر مىگويد كه ظن من آنست كه اين قصيده را امير معزى محكمتر از امير عنصرى مىگويد .
« تذكرهء دولتشاه ، ص 58 » .
همو در ذكر مبادى شعر فارسى مىنويسد : « ابو طاهر خاتونى گفته كه بعهد عضد الدولهء ديلمى كه هنوز قصر شيرين كه بنواحى خانقين است ، بالكل ويران نشده بود ، در كتابهء آن قصر اين بيت نوشته يافتند كه بدستور فارسى قديم است :
هژبرا بگيهان انوشه بزى * جهان را بديدار توشه بزى « 1 »
« تذكرهء دولتشاه ، ص 29 »
علامهء فقيد مرحوم ميرزا محمد خان قزوينى در مقدمهء لباب الالباب ( ج 1 صفحهء و - ح ) مىنويسد : « . . . دو كتاب ديگر شبيه بتذكرهء مىدانيم كه قبل از لباب الالباب تأليف شده است ، يكى مناقب الشعراء لابى طاهر الخاتونى كه در اواخر قرن پنجم و اوايل قرن ششم هجرى مىزيسته است ، و ديگر چهار مقاله لنظام الدّين احمد بن عمر بن على النظامى العروضى السمرقندى كه در حدود سنهء 550 تأليف شده است ، ولى هيچكدام از اين دو تأليف را نمىتوان حقيقة از قبيل تذكرة الشعراء بمعنى مصطلح يعنى كتابى كه مقصود اصلى مؤلف آن ترجمهء احوال شعرا باشد شمرد . اما مناقب الشعراء اگرچه ظاهرا از ميان رفته است و نمىدانيم موضوع آن چه بوده ، ولى قريب بيقين است كه تذكرهء شعرا نبوده ، بدليل اينكه دولتشاه ( كه لباب الالباب را نديده بوده است ، و از وجود آن نيز اطلاع نداشته و درين شكى نيست ) در مقدمهء تذكرهء خود ادّعا مىكند كه تاريخ و تذكره و حالات شعراء فارسى را هيچ آفريدهء از فضلا ضبط
هامش
( 1 ) - شعر از فردوسى است و بضبط شاهنامه چنين است :به دو گفت شاها انوشه بدى * روان را بديدار توشه بدىبدى بفتح به او كسر ذال معجم مخفف بادى .