نخستين كسى كه اين مطلب را بقلم آورده حاجى خليفه است ، و اشتباه كرده ، چه اگر مقصود مجد خوافى باشد ، وى صاحب روضةالخلدست در معارضهء گلستان نه تذكرهء شعرا .
تاريخ تأليف شش تذكرهء ديگر نيز بغلط ذكر شده است :
لباب الالباب ، بين 600 - 625 ه 618 صوابست
جواهر العجائب ، 947 ه 963 »
نفائس المآثر ، 982 ه از 973 تا 998 ه
خلاصة الاشعار ، 985 ه از 975 تا 1018 ه
هفت اقليم ، 1004 ه 1002 برابر : « تصنيف امين احمد رازى » .
مترجم كتاب شرح احوال مؤلف را از كتاب دانشمندان آذربايجان ( ص 212 - 213 ) و تاريخ عالمآراى عباسى ( ج 1 ص 127 - 128 ) نقل كرده و مستخرجاتى از مجمع الخواص دربارهء سفرها و برخوردهاى صادقى با شعراى معاصر در دنبال آن آورده است .
فقرهء 34 از مستخرجات مزبور بدين شرحست :
« 34 - باذلى ساوجى دندانش درد مىكرده ، چند مرتبه مؤلف را بدستگاه حجّامى آورده ، ولى از ترس نتوانسته در باب كشيدن دندان قرارى بدهد . عاقبت روزى مؤلف دستهاى وى را محكم گرفته و دو دندانش را كشيده است ( ص 307 ) . ازينجا معلوم مىشود كه مؤلف دستگاه حجّامى و دندانكشى نيز داشته است » ( صفحهء : ى )
عبارت مجمع الخواص اينست : « باذلى ساوجى مردى بسيار افتاده و كمآزارست ، و نستعليق را بد نمىنويسد . چنان بىباك و دليرست كه وقتى شب و روز از درد دندان بىقرار بود ، چند بار مرا بدستگاه حجّامى آورد ، و نتوانست بكشيدن دندان قرار بدهد ، بالاخره روزى دستهايش را محكم گرفتم و دو دندانش را كشيدم ، و آن مكافات چنين شعر گفتنش بود » .
و اين امرى بسيار ساده است ، كه بايستى دودست او را محكم گرفته و با دست
تاريخ تذكره هاى فارسى ( فارسي ) — صفحة 134
مساهمون: أحمد گلچين معانى
ص١٣٤