ازين قسمت عصرى نسخهيى جدا از قسمتهاى ديگر در كتابخانهء بانكىپور پتنه موجود بوده و در سال 1378 ه ق ، باهتمام سيد شاه محمد عطاء الرّحمن كاكوى پروفسور ادارهء تحقيقات عربى و فارسى پتنه بنام دفتر ثالث بطبع سنگى بسيار مغلوط پروفسورانهيى رسيده است ، با مقابلهء نسخهء درّى كه ذكر بسيارى از شعراى اين دفتر هم در آن هست ، اختلافات و سقطاتى هم در عبارات و هم در تراجم در آن ديده مىشود .
ترجمهء مؤلف :
سراج الدّين عليخان آرزو در مجمع النفائس آورده است كه : « بندر ابن داس خوشگو هندوييست از قوم بيئس ، پيشتر نوكر پيشه بود ، از مدتى لباس دنيادارى ترك نموده ، در زىّ فقرا مىزيد ، استفادهء بسيار از خدمت بزرگان فن مثل ميرزا عبد القادر بيدل و ميرزا افضل سرخوش و حضرت شيخ سعد اللّه گلشن قدس سرّه نموده ، از مدت بيست و پنج سال تخمينا با اين هيچمدان ربط كلّى بهم رسانيده ، و اين عاجز هم در تربيت او بتقصير از خود راضى نشده و نيست ، ازبسكه اخلاص با احقر دارد ، سجع نگين او اين مصرع است : « آرزومند فضل او خوشگو » .
بههرحال شعر را بسيار خوب مىگويد ، و نبض نازكى مضمون بدست او افتاده .
سابق تذكرة الشعرائى مشتمل بر احوال شعراى متقدم و متأخر تا معاصرين نوشته ، و بسيار مفصل نوشته بود ، اواخر بنام عمدة الملك امير خان بهادر مرحوم ( متخلص به انجام ) مزين گردانيده ، و نواب هم در جلد وى او دو روپيه يوميّهء او بر محصول ساير پرياگ كه عبارتست از اللهآباد مقرر فرموده بود ، تا نواب مزبور در قيد حيات بود ( - 1159 ه ) يافت .
حالا در عظيمآباد و بنارس مىباشد ، و گاهگاهى خطوط با اشعار خود پيش فقير مىفرستد ، ازوست : ( 27 بيت ) » .