تقريبا آنچه ابو طالب خان درين تذكره دربارهء شعراى سلف نوشته ، بىاعتبارست ، و اين قسمت از تذكرهء او را با ذيل آن به كلى بايد حذف كرده و يا لا اقل ناديده گرفت ، ولى خاتمهء آنكه شامل ذكر بيست و سه تن از معاصران و خود مؤلف است ، اصيل و معتبرست ، كه متأسفانه آن هم مربوط بدورهء انحطاط و تدنّى شعر فارسى در هندوستان است .
نسخه :
اته ، ش 696 و 697 ( شمارهء 696 به خط سونتن انگليسى است كه زبان فارسى را در لندن نزد ابو طالب خان فراگرفته و در تاريخ 1219 ه ق بتصحيح مؤلف رسيدهء است ) .
بادليان ، ش 391 مورخ 1210 ه ق .
ريو ، ج 1 ص 378 ب ( نسخهايست نزديك به زمان تأليف ولى كامل نيست ) .
بانكىپور ، ج 8 ش 712 ( تحرير آن نزديك به زمان تأليف و منضم به دو رسالهء ديگر از آثار مؤلفست ) .
اشپرنگر ، ش 24 .
« استورى ، 1 : 878 »
نسخهيى هم دانشگاه لاهور دارد ، ( رك : نقوى ، ص 488 » .
نسخهء زيباى كتابخانهء ملى ملك ( كه مورد استفادهء بنده بوده ) ش 4303 مورخ 25 رجب 1240 ه ق ، نستعليق ناد على الحسينى بن ميرزا محمد كاظم شهير به آقاسى نقاش ، عدد اوراق 387 هر صفحه 25 سطر ، اشعار چهار ستونى ، منضم به پنج رسالهء ديگر از آثار مؤلف كه عبارتست از : رساله در علم اخلاق ، مصطلحات موسيقى ، رساله در علم عروض و قافيه ، مختصرى در فنون خمسهء طب ، لب السيّر و جهاننما .
اسامى شعراى اين تذكره در فرهنگ سخنوران مذكورست .
در تراجم شعراى سلف اشتباهات بسيار دارد از جمله اينكه مىنويسد :
آقا شاپور نيشابورى ، نامش ارجاسب است ، فاضل مستعد تربيت كردهء خواجه