و كتاب الغرق و الشرق فى ذكر من مات غرقا و شرقا و كتاب المفاكهة و المناكحه در اقسام جماع و كتاب جونة الماشطة و كتاب الشجن و السكن و كتاب مختار الاغانى و غير اينها و متوفّى 420 .
مسترق :
وزان مستبد به معنى مالك رقاب و هم رقيقكننده لقب ابو داود سليمان بن سفيان منشد است در شمار اصحاب حضرت رضا عليه السّلام و او را مسترق ازاينروى گفتند كه اشعار سيّد اسماعيل حميرى شاعر مديحهسراى اهل بيت عليهم السّلام را بر مردم مىخواند و مالك رقاب ايشان مىگرديد و يا براثر خواندن آن اشعار دلهاى شنوندگان را رقيق و نازك مىكرد .
مستظهرى :
منسوب است به المستظهر باللّه خليفهء عبّاسى و آن لقب ابو بكر محمّد بن احمد بن حسين شاشى مستظهرى است ملقّب به فخر الاسلام در عداد فقيهان شافعى و صاحب كتاب حلية العلماء در فقه شافعى و اختلاف ائمّهء فقه در هر مسأله و اين كتاب را براى المستظهر باللّه نوشت و به نام مستظهرى معروف گرديد و لقب وى شد و در سال 507 درگذشت . « 1 »
مستعطف :
وزان مستظهر لقب ابو موسى عيسى بن مهران است از علماى اماميّه و صاحب كتاب الكشف و كتاب الفضائل و كتاب ديباج و كتاب السنن المشتركه و كتاب مقتل عثمان و غير اينها .
مستعصمى :
منسوب است به المستعصم باللّه آخرين خليفهء عبّاسى و آن لقب ابو الدر كمال الدّين و به قولى مهذب الدّين ياقوت بن عبد اللّه رومى است ، از اعلام شاعران و خوشنويسان . وى علوم عربيّه و ادبيّه را در مدرسهء نظاميّهء بغداد فراگرفت امّا ميل خاطرش به شعر و نظم آن بود و اشعار گيرايى نظم نمود و ديوانى از شعر پرداخت و در سال 622 درگذشت و از نظم اوست :
لك منزل فى القلب ليس يحله * الا هواك و عن سواك اجله
يا من إذا جليت محاسن وجهه * علم العذول بان ظلما عذله
الوجه بدر دجى عذارك ليله * و القد غصن نقا و شعرك ظله
هذى جفونك اعربت عن سحرها * و عذار خدك كاد ينطق نمله
عار لمثلى ان يرى متسليا * و جمال وجهك ليس يوجد مثله
هل الورى حسن اهيم بحبّه * هيهات اضحى الحسن عندك كلّه
مستغفرى : منسوب است به مستغفر كسى كه از خدا آمرزش گناهان طلبد و آن لقب ابو العبّاس جعفر بن محمّد بن ابى بكر نسفى سمرقندى مستغفرى است در عداد حفّاظ حديث و اعلام ادب و صاحب كتاب طبّ النبىّ و كتاب شمائل النّبىّ و كتاب دلائل النبوّه و كتاب الشعر و الشعراء و كتاب الدعوات و كتابى در تاريخ نسف و متوفّى 432 و شايد از جهت كثرت استغفار او را مستغفرى گفتند .
هامش
( 1 ) - مستظهرى رئيس شافعيّه در عراق بود ، در 429 در ميافارقين تولّد يافت و از سال 504 تا پايان عمر در مدرسهء نظاميّهء بغداد به كار تدريس اشتغال داشت . اثر ديگر او : العمدة فى فروع الشعافعيّة كه براى عمدة الدّين مسترشد عبّاسى پسر مستظهر تأليف كرد . وى در بغداد درگذشت و در مقبرهء باب شيراز در جنب قبر استاد خود ابو اسحاق شيرازى مدفون گرديد ( الأعلام / زركلى : 5 / 316 ؛ ريحانة الأدب : 3 / 155 ) .