اطفال بود و در اين كار خيلى پيشرفت كرد چندانكه گويند در مكتبش سههزار كودك درس خواند و در سال 105 و يا 106 درگذشت .
مزجّد :
با زاى نقطهدار وزان مشدّد لقب صفىّ الدّين ابو السرور احمد بن عمر بن محمّد بن عبد الرحمن مذحجى سيفى « 1 » مرادى زبيدى است از اعلام علماى شافعى و صاحب كتاب المحيط العباب به جمع نصوص الشافعى و الاصحاب و بر اين كتاب ، شروح بسيارى نوشتهاند و كتاب تجريد الزوائد و تقريب الفوائد و غير اينها و متوفّاى 930 .
و قاضى ابو الفتح بن حسين مزجّد نوهء او در ترجمت او كتابى پرداخته به نام منية الاحباب فى مناقب صاحب العباب .
مزخرف :
وزان مبرهن به معنى آراسته و زينت شده و دروغى را كه مانند راست آراسته باشند مزخرف گويند و آن لقب ابو محمّد عبد اللّه بن محمّد اسدى جمال است در شمار محدّثان اماميّه .
مزدكيّه :
منسوب است به مزدك بنيانگذار دينى نو در ايّام سلطنت قباد پدر انوشيروان و چنان در قباد نفوذ داشت كه دينش را پذيرفت امّا پس از مرگ قباد انوشيروان ، او و پيروانش را ( كه گويند هفتاد هزار تن بودند ) كشت . و مبناى دين مزدك بر دو عنصر نور و ظلمت ، خير و شرّ بود و مىگفت : « نور كارها را از روى قصد و اختيار مىكند و ظلمت از روى اتّفاق » . و مردم را از دشمنى و كينهتوزى و خونريزى و جنگ و جدال نهى كرد و گفت : « چون بيشتر مفاسد از زنا و اموال منشأ گيرد بهتر است كه زنان ، حلال و اموال ، عمومى باشد و مردم همه در آن شريك باشند چونان كه در آب و آتش و زمين شريكاند » .
مزرّد :
با زاى نقطهدار [ و راى ] مشدّد وزان مشدّد نام مزرّد بن ضرار برادر شمّاخ بن ضرار است كه هر دو از شعراى عربند و ترجمت وى در شمّاخ گذشت .
مزرّع :
با زاى نقطهدار [ و راى ] مشدّد وزان مشدّد نام پدر يموت بن مزرّع بن موسى بن سيّار عبدى است از قبيلهء عبد قيس و در يموت بيايد .
مزرفى :
با فاء منسوب است به مزرفه بر وزن مشربه نام قريهاى است در سه فرسنگى بغداد و ازآنجاست ابو بكر محمّد بن حسن مزرفى در شمار مقرئان و محدّثان و متوفّى 527 .
مزنى :
به ضمّ ميم و فتح زاى نقطهدار وزان جهنى منسوب است به مزينه بر وزن سكينه دختر كلب كه مادر تيرهاى است مشهور در قبيلهء مضر و از اين تيره است ابو ابراهيم اسماعيل بن ابراهيم مزنى و در طبقات الشافعيّة نام پدر او را يحيى نوشته است در شمار اعاظم فقيهان شافعى و هم نزد شافعى درس خواند . و شافعى در حقّش گفت : « لو ناظر الشيطان غلبه ؛ اگر با شيطان مناظره كند بر شيطان غلبه كند » . و در مذهب امام شافعى كتابها تصنيف كرد ، از جمله : كتاب المبسوط و كتاب المختصر و كتاب المنثور و كتاب الوسائل و كتاب الوثائق و در آخر از مذهب شافعى برگشت و خود مذهبى پديد آورد و كتابى در مذهب خود پرداخت و در سال 264 در مصر درگذشت و نزديك قبر امام شافعى مدفون گرديد . و ابراهيم بن سليمان
هامش
( 1 ) - سيفى ، منسوب است به سيف بن ذى يزن ( مؤلّف ) .