تجاوبن بالارنان و الزفرات * نوائح عجم اللفظ و النقطات
لنكك با كاف عربى معرّب لنگك با كاف فارسى است و لنگك به معنى اعيرج است مصغّر اعرج به معنى لنگ كسى كه در رفتن بلنگد و اعيرج كه فارسى آن لنگك است كسى را گويند كه كمى بلنگد .
لورقى :
منسوب است به لورقه وزان هوبره از شهرهاى اندلس و از آن شهر است علم الدّين ابو محمّد قاسم بن احمد بن موفّق اندلسى لورقى در طبقهء اعاظم اديبان و نحويان و مقرئان و صاحب كتاب شرح المفصل در ده مجلّد و شرح قصيدهء شاطبى و شرح مقدّمهء جزولى در دو مجلّد . لورقى در سال 561 متولّد گرديد و در ايّام كودكى به كسب دانش پرداخت و به شهرهاى حلب و مصر سفر كرد و نزد اساتيد به فراگرفتن علوم ادبيّه و فقه و اصول و منطق پرداخت و از اوست در عذر از به پا نخاستن در برابر دوست :
تركت قيامى للصديق يزورنى * و لا عذر لى الا الاطالة فى عمرى
و لو بلغوا من عشر تسعين نصفها * تبين فى تركى القيام لهم عذرى
يعنى كسى كه نود و پنج سال دارد از برخاستن معذور است .
لوشى :
منسوب است به لوشه بر وزن بوسه از شهرهاى اندلس و از آن شهر است ابو محمّد عبد اللّه ابن جبير بن عثمان بن عيسى بن جبير يحصبى لوشى در شمار اديبان و نحويان و لغويان و كاتبان و شاعران و از اوست :
يا هاجرين اضل اللّه سعيكم * كم تهجرون محبيكم بلاسبب
و يا مسرين للاخوان غائلة * و مظهرين وجوه البر و الرحب
ما كان ضركم الاخلاص لو طبعت * تلك النفوس على علياء أو أدب
اشبهتم الدهر لما كان والدكم * فانتم شر ابناء كشراب
و در سال 518 در لوشه از دنيا رفت .
لوكرى :
منسوب است به لوكر بر وزن نوكر از قراى مرو و از آن قريه است ابو نصر محمّد بن عرفات بن محمّد بن احمد لوكرى در طبقهء فقيهان حنفى و متوفّى 502 . « 1 »
لؤلؤى :
منسوب است به لؤلؤه بر وزن حوصله و آن نام محلّتى است در دمشق و جمعى از محدّثان ازآنجا برخاستهاند و لؤلؤى نيز كسى را گويند كه لؤلؤ بفروشد و ندانستم ابو عبد اللّه ابان بن عثمان بن يحيى بن زكريّا معروف به ابن الاحمر البجلى در طبقهء ادبا و علماى اماميّه به آن محلّت منسوب است و يا لؤلؤفروش بوده است .
لؤلؤى بجلى از مردم كوفه بود و در بصره اقامت گزيد و ابو عبيده معمر بن مثنى و ابو عبد اللّه محمّد ابن مثنى و ابو عبد اللّه محمّد بن سلام جمحى شاگردان اويند و از او در اخبار شعرا و هم در انساب بسيار حكايت كردهاند و او خود از امام صادق
هامش
( 1 ) - و نيز علىّ بن محمّد غزالى لوكرى مكنّى به ابو الحسن در شمار شاعران عصر سامانيان و مدّاح عبيد اللّه بن احمد العتبى وزير سامانيان ( لغتنامه / دهخدا : 2 / 412 ) .