سقى اللّه وقتا كنت اخلو بوجهكم * و ثغر الهوى فى روضة الانس ضاحك
اقمت زمانا و العيون قريرة * و اصبحت يوما و الجفون سوافك
و در سال 465 درگذشت و فرزندش ابو نصر عبد الرحيم بن عبد الكريم قشيرى نيز راه پدر را رفت و در مدرسهء نظاميّه به وعظ و اندرز پرداخت و در سال 514 درگذشت . نيز ابو الحسن عبد الغافر اسماعيل ابن عبد الغافر قشيرى در شمار اعلام حديث و عربيّت و صاحب كتاب المفهم لشرح غريب صحيح مسلم و كتاب السباق در تاريخ نيشابور و كتاب مجمع الغرائب در غريب حديث و غير اينها و متوفّى 529 . « 1 »
قصّار :
با فتح و تشديد بر وزن عطّار كسى كه جامهها را سپيد كند و در فارسى آن را گازر گويند و بنا بر ضبط بعضى ، ابن قصّار كنيت مهذّب الدّين علىّ بن عبد الرحيم رقّى است و چون ضبط درست آن عصّار بود ( همچنان كه برآنند ياقوت در معجم البلدان و سيوطى در بغية الوعاة ) آن را در عصّار نوشتم . « 2 »
قصبانى :
با فتح اوّل و دوّم منسوب است ( بر خلاف قياس ) به قصب به معنى نى و قصبانى كسى را گويند كه پيشهء نىفروشى داشته باشد و آن لقب ابو الفضل عبّاس بن عامر بن رياح ثقفى قصبانى است در شمار محدّثان اماميّه . نيز لقب ابو القاسم فضل ابن محمّد بن علىّ بن فضل قصبانى بصرى است در شمار اعلام اديبان و صاحب كتاب امانى و كتاب الصفوة در مختار اشعار عرب و كتابى در نحو و حواشى بر صحاح جوهرى و از نظم اوست :
فى الناس من لا يرتجى نفعه * إلّا إذا مس باضرار
كالعوذ لا يطمع فى ريحه * إلّا إذا احرق بالنار
و در سال 444 درگذشت . « 3 »
قصرى :
منسوب است به قصر بر وزن شهر به معنى كوشك . نيز هر بناى بلند و استوار و با اضافت به شخص و يا مكان نام شصت و چند موضع است و در نسبت همه جا قصرى آيد ، از جمله :
قصر بنى هبيره و آن را يزيد بن عمرو بن هبيره فزارى والى عراق براى مروان بن محمّد در نزديك كوفه بنا كرد و سفّاح نخستين خليفهء عبّاسى در آن منزل گرفت و بناى آن را وسعت داد و آن را هاشمى ناميد و ازآنجاست اسماعيل ابن عبّاد قصرى در شمار محدّثان اماميّه و ابو عبيد اللّه عبد الكريم بن علىّ بن احمد بن علىّ قصرى در شمار محدّثان عامّه و از مشايخ ابو بكر خطيب و متوفّى 459 . و از جمله : قصر حيفا ميان حيفا
هامش
( 1 ) - و نيز قشيرى مسلم بن حجّاج بن مسلم بن ورد بن كرشان حافظ نيشابورى مكنّى به ابو الحسن يا ابو الحسين در شمار بزرگان محدّثان و حافظان عامّه است و كتاب جامع صحيح او از صحاح ستّه مورد اعتماد است . اين كتاب ، بارها در مصر و استانبول و كلكته به چاپ رسيده متوفّى 261 يا 267 در نيشابور . از آثار ديگر اوست : علل حديث ، المنفردات و الوحدان ( ريحانة الأدب : 4 / 461 و 462 ) .
( 2 ) - و نيز ابراهيم بن عبد اللّه بن اسحاق قصّار اصفهانى مكنّى به ابو اسحاق در شمار محدّثان است كه به مردهشويى نيز مىپرداخته است متوفّى 373 ( لغتنامه / دهخدا : 36 / 316 ) .
و نيز حمدون بن احمد بن عمارهء قصّار مكنّى به ابو صالح رئيس فرقهء قصّاريان در شمار بزرگان صوفيّه است ( لغتنامه / دهخدا : 36 / 317 ) .
( 3 ) - و نيز مذكور بن سليمان محزمى قصبانى مكنّى به ابو نصر در شمار محدّثان است متوفّى 263 ( لغتنامه / دهخدا : 36 / 319 ) .