اللّه يرقبنى و العقل يحجبنى * فما لمثلى إذا فى اللهو و الغزل
كلفت نفسى عزّا فى صيانتها * دين الورى لهم طرا و دينى لى
و در طائف پس از سال 405 درگذشت . و از جمله : ابو الفضل احمد بن محمّد عروضى صفّار در شمار اعلام افاضل و از نظم اوست :
اوفى على الديوان بدر الدجى * فسل نجوم السعد ما حظه
اخطه املح ام خده * و لحظه امتن ام لفظه
و از جمله : جلال الدّين علىّ بن يوسف صفّار در شمار اديبان و شاعران و صاحب كتاب انس الملوك و متوفّى 575 و از نظم اوست :
انا ما سلوت و برق فيه خلب * اسلو و عارضه امامى سائل
يسعى بابر يقين ذا من شعره * يحيى و ذا من مقلتيه قاتل
فمتى يقوم قيامتى بوصاله * و يضم شملينا معاد شامل
و اكون من اهل الخطايا خده * فارى و صدغاه على سلاسل
و از جمله : قاسم بن علىّ بن محمّد بن سليمان انصارى بطليوسى معروف به صفّار در شمار نحويان و اديبان و شارح كتاب سيبويه و در اين شرح بر شلوبين بسيار تاخته است و متوفّى 703 . و ابن صفّار كنيت مشهور ابو القاسم احمد بن عبد اللّه بن عمر اندلسى است در شمار منجّمان و حاسبان و طبيبان قرن پنجم و صاحب كتابى در ادويهء مفرده و رسالهاى در عمل اسطرلاب . وى چندى در قرطبه تدريس كرد و سپس به دانيه كوچيد و در آن شهر بزيست تا درگذشت .
صفدى :
منسوب است به صفد بر وزن احد از شهركهاى جبل لبنان و صلاح الدّين خليل بن ايبك « 1 » بن عبد اللّه صفدى شافعى در شمار اديبان و شاعران و فاضلان و صاحب كتاب اعيان العصر و اعوان النصر و كتاب الغيث المنسجم فى شرح لاميّة العجم و كتاب الوافى بالوفيات و اين كتاب ذيل تاريخ وفيات الاعيان ابن خلّكان است و كتاب الروض الباسم و كتاب فض الختام عن التورية و الاستخدام و تكمله شرح تسهيل و غير اينها و متوفّى 764 و از نظم اوست :
يا من اردد ناظر فى حسنه * متزودا و اعيده و اعيذه
سهم الجفون و ان رميت به الحشا * لو لا نفورك لم يضر نفوذه
نيز :
قد مالت و قد مات كغصن النقا * اسرفت فى العشق بلا فائده
فقلت منهوم الهوى لم يكن * يشبع ان لذت به المائده
صفرة : بر وزن خفته به معنى زردرنگ و ابو صفره كنيت ظالم بن سرق است از اصحاب امام علىّ بن ابى طالب عليهما السّلام و پدر ابو سعيد مهلب بن ابى صفره در شمار دليران مشهور و شهر بصره را در حمايت خود گرفت و آن را از دستبرد خوارج محفوظ نگاه داشت تا جايى كه آن را بصرة المهلب گفتند و هم در خراسان منصب ولايت يافت و در سال 83 در قريهء زاغول از قراى مروالرود درگذشت و فرزندان او را مهالبه گويند و در ستايش اينان شاعر گفت :
هامش
( 1 ) - ايبك : بر وزن ميخك به معنى بت و معشوق است و گاهى در پيك و قاصد نيز به كار رود ( مؤلّف ) .