و در دليرى ممدوح بر جانبازى گفت :
يجود بالنفس ان ضن الجواد بها * و الجود بالنفس اقصى غاية الجود
و در هجو و نكوهش گفت :
قبحت مناظره فحين خبرته * حسنت مناظره لقبح المخبر
و در غزل گفت :
هوى يخد و حبيب يلعب * انت لقى بينهما مهذب » .
مأمون گفت : « چنان است كه گفتى » گويند :
« صريع الغوانى زنى داشت كه بسيار به او دلبند بود قضا را آن زن بمرد و صريع الغوانى در مرگش بىقرار گرديد . يكى از دوستانش روزى او را به خانه خواند تا مگر قدرى آرام گيرد و همينكه شراب آوردند نياشاميد و گفت :
بكاء و كأس كيف يتفقان * سبيلا هما فى القلب مختلفان
دعانى افراط البكاء فاننى * ارى اليوم فيه غير ما تريان
غدت و الثرى اولى بها من وليها * الى منزل ناء يعينك دان
فلا حزن حتّى ينزف العين مائها * و تعترف الاحشاء للخفقان
و كيف بدفع الباس و الوجد بعدها * و سهما هما فنّ القلب يختلجان » .
و در جرجان سال 208 درگذشت و او را فرزندى بود به نام سليمان كه از چشم بىنصيب بود امّا مانند پدرش در شاعرى توانا و ملازم بشّار بن برد بود و از اوست :
ان فى ذا الجسم معتبرا * لمريد العلم ملتمسه
هيكل للروح ينطقه * عرقه و الصوت من نفسه
رب مغروس يعاش به * عدمته كف مغترسه
و كذاك الدهر مأتمه * اقرب الاشياء من عرسه
و در سال 279 درگذشت .
صريفى :
منسوب است به صريف بر وزن شريف و آن نام موضعى است در يمن و ابو عبد اللّه محمّد ابن موسى صريفى يمنى در شمار فقيهان و اديبان و محدّثان و مفسّران و صاحب كتاب الرد على النحاة و كتاب البديع الاسمى فى ماهيّة الخمر و كتاب السرّ الملحوظ فى حقيقة اللوح المحفوظ و ارجوزه در منطق و ارجوزه در عروض و متوفّى 790 و از نظم اوست :
و قائلة اراك به غير مال * و انت مهذب علم امام
فقلت لان لا ما عكس مال * و ما دخلت على الأعلام لام
و نيز منسوب است ( بر خلاف قياس ) به صريفون بر وزن شبيخون و آن نام دو قريه است يكى در نزديك عكبرا در عراق و از اين قريه است تقى الدّين ابراهيم بن محمّد بن ازهر بن احمد بن محمّد صريفى در شمار حفّاظ حديث و صاحب تصانيف و متوفّى 582 و ديگر قريه در واسط و از اين قريه است شعيب بن ايّوب بن زريق صريفى در شمار محدّثان . و امّا صريفيّه در شعر اعشى :
صريفية طيب طعمها * لها زبد بين كوز و دن
محتمل است همان شراب صريفى باشد منسوب به يكى از آن دو قريه بخصوص قريهء اخير و محتمل است معنى لغوى در آن ملحوظ باشد به معنى شراب خالص .
صريفينى :
با فتح اوّل و كسر دوّم و سكون يا و كسر فا منسوب است به صريفين از قراى كوفه